Wednesday, 2 April 2025

April రెండవ వారం కథలు

  


ఒక చిన్న కథ
అది ద్వాపరయుగం. ఒకసారి కృష్ణార్జునులు కలిసి వెళుతున్నారు. వారికి మధ్యలో ఒక యాచకుడు కనిపించాడు. చూసి జాలిపడిన అర్జనుడు అతని పేదరికం పోగొట్టేందుకు ఒక సంచీ నిండుగా బంగారు నాణేలు ఇచ్చాడు. సంతోషంగా తీసుకువెళుతున్న ఆ యాచకుడిని మార్గంమధ్యలో ఓ దొంగ కత్తితో బెదిరించి దోచుకున్నాడు.
మళ్లీ ఆ పేద బ్రాహ్మణుడు యాచకుడిలా మారి వీధుల్లో భిక్షాటన చేయసాగాడు. మళ్లీ ఓరోజు అతన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయిన అర్జనుడు ఈసారి ఓ ఖరీదైన వజ్రం ఇచ్చి ఆనందంగా జీవించమన్నాడు.
ఆ యాచకుడు ఈసారి జాగ్రత్తగా ఇంటికి తీసుకెళ్లి గదిలో మూలన ఉన్న, వినియోగంలో లేని ఒక కుండలో వజ్రాన్ని దాచిపెట్టి పడుకున్నాడు. తెల్లారింది. చూస్తే భార్య లేదు. అంతేకాదు ఆ కుండ కూడా లేదు. పరుగెట్టుకుంటూ నదీతీరం వద్దకు వెళ్లాడు.
భార్యను, ఆమె చేతిలోని కుండను చూసి హమ్మయ్య అనుకున్నాడు. కుండ కింద పెట్టి చూస్తే వజ్రం లేదు. నదిలో నీళ్ల కోసం వంచినప్పుడు ప్రవాహంలోకి జారిపోయింది. తన దురదృష్టానికి ఎంతో చింతించిన ఆ బ్రాహ్మణుడు మళ్లీ యాచకుడిగా మారి వీధుల్లోకి వెళ్లాడు.
మళ్లీ కృష్ణార్జునులు అతన్ని విచారించారు ఏమైందని. ఇంక ఇతనికి సాయం చేసి ఉపయోగం లేదు బావా, ఇతనెవరో పరమ దురదృష్ణవంతుడిలా ఉన్నాడు. అన్నాడు అర్జనుడు శ్రీ కృష్ణుడితో. లేదు అర్జున. ఈసారి ఏం జరుగుతుందో చూద్దాం అని బ్రాహ్మణుడి చేతిలో రెండు బంగారు నాణేలు పెట్టాడు శ్రీకృష్ణుడు.
ఒకప్పుడు సంచీడు బంగారు నాణేలు, విలువైన వజ్రం ఇస్తేనే నా దగ్గర నిలవలేదు. ఈ రెండు నాణేలేమైనా నా తలరాతను మారుస్తాయా నా పిచ్చికానీ అనుకుంటూ ఇంటికెళుతున్నాడు ఆ బ్రాహ్మణుడు.
దారిలో ఒక జాలరి వలకి చిక్కి విలవిలలాడుతున్న చేపను చూశాడు. అతని హృదయం ద్రవించింది. కృష్ణుడు నాకిచ్చిన రెండు నాణేలు ఎలాగూ నా తలరాతను మార్చలేవు. పాపం మూగజీవి దాని ప్రాణాలైనా రక్షిద్దాం అని తన దగ్గరున్న రెండు నాణేలూ ఇచ్చేసి ఆ చేపను తీసుకుని ఇంటికి తీసుకెళ్లి ఒక నీళ్ల గిన్నెలో ఉంచాడు.
అతని భార్య ఆ చేపను చూసి అయ్యో దాని నోటిలో ఏదో ఇరుక్కుంది అండీ అందుకే గిలగిలా కొట్టుకుంటోంది అని పిలిచింది. ఇద్దరు కలిసి ఆ చేప నోరు తెరిచి గొంతులో ఇరుకున్నది తీసి చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. నదిలో తాము జారవిడుచుకున్న వజ్రం. ఆనందంతో ఉక్కిరిబిక్కిరై “దొరికింది...దొరికింది. నా చేతికి చిక్కింది”అని గావుకేకలు పెట్టాడు.
అదే సమయంలో అతనింట్లోకి ప్రవేశించిన *ఓ దొంగ ఈ పేద బ్రాహ్మణుడిని చూసి కంగారుపడ్డాడు. గతంలో అతన్ని దారిదోపిడి చేసి బంగారు నాణేలా సంచి దొంగలించాను,* నన్ను చూసి ఆ బ్రాహ్మణుడు కనిపెట్టాను, నాది నాకు దొరికింది అని అరుస్తున్నాడు అనుకుని వణికిపోయాడు.
ఆ బ్రాహ్మడు దగ్గరకి వచ్చి నీకు దణ్ణం పెడతాను, నీ బంగారు నాణేలు నువ్వు తీసేసుకో నన్ను రక్షకభటులకు మాత్రం పట్టివ్వద్దు అని ప్రాధేయపడ్డాడు. ఇప్పుడు నివ్వెరపోవడం బ్రాహ్మణుడి దంపతుల వంతయింది. తాము పోగొట్టుకున్న రెండు విలువైన వస్తువులూ తమకు చేరాయి. పరుగు పరుగున అర్జునుడి వద్దకు వెళ్లి కృతజ్ఞతలు చెప్పాడు.
కృష్ణా, నేను ఎంతో అమూల్యమైన స్వర్ణ నాణేలు, వజ్రం ఇచ్చినా అతని దశ తిరగలేదు. కానీ నీవిచ్చిన రెండు నాణేలు అతని జీవితాన్ని మలుపు తిప్పాయి ఎలా సాధ్యమైంది అని ప్రశ్నించాడు అర్జునుడు.
అర్జునా, అతని వద్ద బంగారం, వజ్రం ఉన్నప్పుడు అతను కేవలం తను, తన అవసరాల గురించి మాత్రమే ఆలోచించాడు. అదే రెండు నాణేలు ఉన్నప్పుడు మరో జీవి మంచిచెడులు, ఈతిబాధలు, కష్టసుఖాలు గురించి ఆలోచించాడు.
నిజానికి అది దేవుడి చేయాల్సిన పని. తనూ పంచుకున్నాడు. అందుకే అతని కష్టాన్ని నేను పంచుకున్నాను. ఇది అతని ధర్మ ఫలం అని ముగించాడు శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ.

కాళిదాసు***--

ఒకసారి కాళిదాసుకూ భోజరాజుకూ అభిప్రాయ బేధాలోచ్చాయి.కాళిదాసు అలిగి వెళ్ళిపోయాడు. పక్కనే వున్న బోయీల పల్లెలో మారువేషం తో వుండసాగాడు.

రాజుగారికి కాళిదాసు లేనిదే పిచ్చి పట్టినట్లు వుంది.కొంతమంది అసూయాపరులైన కవులు కుట్ర చేసి తనకూ కాళిదాసుకూ విభేదాలు సృషించారని తెలుసుకొని,కాళిదాసును అవమానించినందుకు పశ్చాత్త్తాప పడ్డాడు. ఆయనను తిరిగి రప్పించాలని చారులను పంపించాడు.

వాళ్ళు ఆయన బోయీలతో పాటు వుండి  పల్లకీలు మోస్తున్నట్టు చెప్పారు. రాజు ఆయనను కని పెట్టాలని పల్లకీ లో తాను విహారం వెళ్లాలని బోయీలను పిలిపించాడు. పల్లకీ లో వెడుతున్నప్పుడు భోజరాజు  "అయ  మాందోలికా దండ స్తవ బాధతి  కిం భుజే"కావాలనే తప్పుగా చదివాడు 'బాధతే' బదులుగా 'బాధతి' అని చదివాడు. జవాబు రాలేదు. రోజూ బోయీలను మారుస్తూ రాజ్యములో తిరుగుతుండే వాడు.రోజూఅదే శ్లోకం చదివే వాడు. సమాధానం రాలేదు.

ఐదవరోజు    ఆయన ఆశ్లోకం చదవగానే పల్లకీ మోస్తున్న కాళిదాసు వుండబట్టలేక " "నాయమాం దోలికా దండ స్తవ 'బాధ తి' బాధతి"

ఈ పల్లకీ దండము నన్ను బాధించుట లేదు కానీ మీ 'బాధతి' అనే శబ్దము నన్ను బాధిస్తూ వుంది. ఆ సమాధానము విని నంతనే రాజు పల్లకి ఆపించి దిగి కాళిదాసును కౌగలించుకొని క్షమించ మని వేడి  ఆపల్లకీలోనే తనప్రక్కన కూర్చోబెట్టుకొని మరీ రాజ్యానికి తీసుకొని వచ్చాడు.

సంస్కృతం లో ఒక్క పదం తేడా వచ్చినా అర్థం మారిపోతుంది. కవులు అప శబ్దమును సహించలేరు. అందుకనే కాళిదాసు బయట పడ్డాడు. రాజుకు కావలిసిందీ అదే.
అందుకే పెద్దవాళ్ళు 'లలితా సహస్ర నామము"విష్ణు సహస్ర నామము" మొదలైన స్తోత్రాలను నేర్చుకునే టప్పుడు మంచి గురు ముఖంగా నేర్చుకోవాలని చెప్తారు. నామము చెప్పేటప్పుడు ఏవిధమైన అప శబ్దము రాకూడదు.అని. అలా చదవడం వల్ల మేలు కన్నా కీడే ఎక్కువ అని చెప్తారు.
*****
               *కర్మ సిద్థాంతం*

*ఇది చాలా కఠినమైనది ఎవ్వరికీ అర్థంకాదు*

*మహాజ్ఞానులను కూడా మోసం చేస్తుంది*

"కర్మను"  అనుభవించాలి ..... నిందిస్తే ప్రయోజనం లేదు .

రమణ మహాశయలు వారు ప్రతిదినము  స్నానం కొరకు  నదికి పోతుండేవారు.

ఆయన వెంట కృష్ణా  అను భక్తుడు పోయెడివాడు.

ఒకనాడు రమణ మహాశయులు నదికి పోతుంటే ఉన్నట్టుండి , తన వెనుకనున్న కృష్ణా  తో  "కృష్ణా ! నేను కట్టుకున్న పంచెను కొంచెం చించు". అని అన్నారు. కృష్ణా కు అర్ధం కాలేదు. వారిద్దరూ ఒకరి వెనుక ఒకరు నడుస్తూనే ఉన్నారు. ఇంతలో ఒక ఇటుక వచ్చి రమణ మహాశయుల కాలివేలు మీద పడినది . కాలి వేలు చితికింది . రక్తం కారుతోంది  . ఆ రక్తాన్ని ఆపేందుకు రమణ మహాశయులు పంచెను చింపమన్నారని అర్థం చేసుకున్నాడు, ష్ణా అప్పుడు గ్రహించాడు, వెంటనే రమణ మహాశయుల పంచెను చింపి, కట్టు కట్టాడు. అనుకోకుండా జరిగిన ఆ సంఘటన గుర్తించి , రమణ మహాశయులతో "మహారాజ్ ! ఇటుక వచ్చి మీ కాలివేలు మీద పడుతుందనే విషయము ముందే మీకు తెలుసు కదా !   మరెందుకు ఆ ఇటుక దెబ్బనుంచి తప్పుకోలేదు ?"  అని ప్రశ్నించాడు.

అప్పుడు రమణమహాశయులు కృష్ణా తో … "ఆలా జరగదు కృష్ణా పక్కకితప్పుకొంటే , ఎప్పుడో ఒకప్పుడు వడ్డీతో సహా కర్మను అనుభవించాల్సిందే!

రుణం ఎంత తొందరగా తీరిపోతే అంత మంచింది కదా !" అని అన్నారు.

కర్మ శేషాన్ని ఎవరయినా అనుభవించ వలసిందే.✍️
                       🌷🙏🌷


*రేపటి తరానికి బతుకు, భద్రత లతోపాటు భారతీయత కూడా నేర్పండి.*

ధర్భల మహిమ.....*

తులసి, ధర్భలు, బిల్వదళములు వున్న స్ధలం పరమ పవిత్రమైనదిగా భావిస్తారు.

ఒక విధమైన  గడ్డి జాతికి చెందిన ధర్భ మొక్కలు శ్రీ రాముని  స్పర్శ చేత  పునీతమై , ఆ ధర్భలను పవిత్ర కార్యాలకు వినియోగించబడుతున్నది.
ధర్భలకు ఉష్ణ శక్తి ఎక్కువ.   జలాన్ని శుభ్రపరుస్తుంది. విషానికి విరుగుడు గుణం కలది. గ్రహణ కాలంలో వ్యాపించే విషక్రిమి నాశనానికి  ఉప్పు కలిపిన పదార్థాలలో ధర్భలు వేసి వుంచడం గమనించవచ్చును.

ధర్భలని సంస్కృతం లో 'అగ్ని గర్భం' అంటారు. కుంభాభిషేకాలలోను యాగశాలలో ని కలశాలలోను‌ ,బంగారు, వెండి తీగలతో పాటుగా
ధర్భలను కూడా  తీగలుగా చుట్టి ఉపయోగిస్తారు.

ధర్భలలో కూడా స్త్రీ , పురుష  , నపుంసక జాతి ధర్భలని మూడు రకాలు వున్నాయి. పురుష జాతి దర్భలు అడుగు నుండి చివరికొసదాకా సమానంగా వుంటాయి. పై భాగంలో  దళసరిగా వుంటే అది స్త్రీ ధర్భ గా గుర్తిస్తారు. అడుగున దళసరిగా వున్న ధర్భను నపుంసక ధర్భ గా తెలుసుకోవచ్చును.
ధర్భల దిగువ భాగంలో   బ్రహ్మకు ,  మధ్యస్థానంలో  మహావిష్ణువుకు , శిఖరాన  పరమశివునికి   నివాసంగా భావిస్తారు.

దేవతలను తలచుకొని యిచ్చే తర్పణాలు ధర్భ కొసలతోను,  మానవులను  తలచి యిచ్చే తర్పణాలలో ధర్భల మధ్యభాగం నుండి, పితృదేవతలను  తలచుకొని యిచ్చే తర్పణాలలో ధర్భను మడిచి కొసలతోనూ  తర్పణాలు సమర్పించడం విధాయకంగా వుంది.

వైదికకార్యాలలో "పవిత్రం" అనే పేరుతో ధర్భతో చేసిన ఒక ఉంగరాన్ని కుడి చేతి  ఉంగరం వేలికి ధరింపజేసి ఆయా కార్యాలను ఆచరింపజేస్తారు .ఈ వ్రేలిలో కఫనాడి వుండడం వలన యీ ఉంగర ధారణవలన  కఫం శుభ్రం  చేయబడుతోంది.

ప్రేత కార్యాలలో  ఒక ధర్భతోను, శుభ కార్యాలలో  రెండు ధర్భలతోను, పితృ కార్యాలలో మూడు ధర్భలతోను , దేవ కార్యాలలో నాలుగు ధర్భలతోను‌,  ఆ ధర్భ ఉంగరాన్ని  ముడి వేస్తారు.
దేవతారాధన, జపం, హోమం, దానం తర్పణం  వంటి కార్యాలలో ధర్భతో చేసిన  'పవిత్రం'అనే యీ ఉంగరాన్ని తప్పనిసరిగా ధరించాలి.

ధర్భగడ్డిలో పులుపు, క్షార గుణాలు వుండడం వలన రాగి విగ్రహాలను , బూడిద  ధర్భలు ఉపయోగించి  శుభ్రపర్చాలని శిల్ప శాస్త్రం చెప్తోంది. ఇందు వలన శిల్పాలలోని ఆవాహన మంత్ర శక్తి  తరగకుండా చాలా రోజులు ప్రకాశవంతంగా వుంటాయని శాస్త్రజ్ఞులు చెపుతారు.

ఆదివారమునాడు కోసిన ధర్భలను ఒక వారముపాటు ఉపయోగించవచ్చును. అమావాస్యనాడు కోసి తీసుకుని వస్తే
ఒక మాసం వరకు ఉపయోగించవచ్చును.
పౌర్ణమినాడు కోసి తెస్తే పదిహేను రోజులు ఉపయోగించ వచ్చును.

శ్రావణమాసం లో కోసిన ధర్భలైతే తీసుకుని వస్తే ఒక ఏడాది ఉపయోగించ వచ్చును.  భాద్రపద మాసంలో తీసుకుని వస్తే ఆరు మాసాలు ఉపయోగించ వచ్చును. శ్రాధ్ధ కార్యాలకోసం తెచ్చిన ధర్భలను ఏ రోజు కా రోజే  ఉపయోగించాలి. తిరునల్లారు శైవక్షేత్రంలో  ధర్భలే స్ధల వృక్షం. ఈ క్షేత్రంలో నెలవైయున్న ఈశ్వరుని పేరు ధర్భారణ్యేశ్వర🙏🙏🏻

*****
*నేటి జీవిత సత్యాలు*

రచన.. మల్లాప్రగడ రామకృష్ణ

ఎవరికి ఎవరో సొంతము, ఎంతవరకీ బంధము, ఎదలో ఆలోచనలు ఎటు పోతాయో, ఏ విధంగా ఇటు మారుతాయో, ఎవరికి ఎరుక, ఏ విధంగా తెలపా, పాదయాత్ర వలన పదవి రావచ్చును, కాశీ యాత్ర వలన గతులు మారవచ్చును, సూత్రాల వలన యాత్రలు అంటే భవిష్యత్తు దగ్గరగా ఉండవచ్చును, భూమి మహావేగముగా తిరుగుతుండగా, నెమ్మదిగా కదులుతున్నదా,   ఎలా చెప్పగలరు, మొక్కలు పెరుగుతూనే ఉంటాయి, కాలం కదులుతూనే ఉంటుంది, శ్రీ మాతా కన్నులు సమస్తము వీక్షించును, పర్యవేక్షించును, రక్షించును, కన్నులతో సమస్త సృష్టి గావించి, పోషించగలుగుతుంది.

ప్రతి ఒక్కరికి శత్రువులు, మిత్రులు, వెంటపడే ఉంటారు కాలంతో పాటు, కదలిక తో వారు వెన్నంటే ఉంటారు, శ్రమ, శక్తి, భక్తి, యుక్తి, నేర్పు, మార్పు, కూర్పు, బట్టి జీవితంలోకి వచ్చి పోతూ ఉంటారు. ఎవరు ఎంతవరకు ఉంటారో ఎవరు చెప్పలేరు, సూర్యోదయం వెంటనే మనిషి ఆలోచనలు ఏ విధంగా ప్రభావితం అవుతాయో ఎవరూ చెప్పలేరు.

భగవద్గీతలో 16 వ అధ్యాయంలో భగవంతుడే ఈ విధంగా తెలియపరిచాడు ఇతర శత్రువులు కూడా వధించబడుదురు. నేనే భోక్తను పూర్తి శక్తివంతుడను మరియు సుఖిని నేనే. భాగ్యవంతులైన బంధువులతో కూడియుండు నేనే అత్యధిక ధనశాలిని.

ప్రాణం వల్ల స్వభావాలు వ్యవహారాలు తారుమారు కావు. అన్ని యధావిధి గానే ఉంటాయి మరి మార్పు వచ్చేది అవగాహన మాత్రమే ఆలోచన మాత్రమే, ఆదర్శం మాత్రమే, ఆకర్షణ మాత్రమే,ఆరోగ్యం మాత్రమే, అనుభవం మాత్రమే, ఆత్మీయులలో వచ్చే కలహాల పర్యవసానం మాత్రమే, జీవితం నల్లేరు తీగల కదులతూ, భయభ్రాంతుల మధ్య, సుఖశాంతుల మధ్య, అన్నదమ్ముల మధ్య, అక్క చెల్లెలు మధ్య ఆదర్శాలు తక్కువగా ఉండి మనిషి మనిషి మధ్య భేదాభిప్రాయాలు ఎక్కువగా ఉండి, కాలు ఏ దిక్కున నడిపిస్తుందో ఎవరు ఏ విధంగా చెప్పాలో, ఏ విధంగా చెప్పలేరు, అనేది తెలియకుండా మానవత్వాన్ని నిలబెట్టడానికి కారణాలు ఏమిటో, తెలియకుండా జీవితం సాగిపోవటమే, శక్తిలో అందరూ ఉన్నారు.

కాబట్టి అందరిలోనూ శక్తి ఉన్నది నేను అనే పరమాత్మ అందరిలో ఉన్నారు కాబట్టి అందరిలోనూ జీవాత్మ జీవమై ఉన్నది జగతి రూపంగా ఉన్నది దేవుడైన గ్రహించు ఈ ప్రపంచాన్ని ఎంత మేలు చేయగలవు చెయ్యి, అదంతా భగత్సేవేనని భావించు.

కధ కంచికి మనం ఇంటికి
అనేది ఒక ఆలోచన కాదు, కంచి అనగా భూలింగం, "కథ కంచికి అనగా " మరణించిన మన భౌతిక దేహాన్ని ఈ భూలోకంలోని వదిలేస్తామని గ్రహించాలి. మనం ఇంటికి అనగా" ఆత్మ పదార్థం తన స్వస్వరూపమైన మహా మూల చైతన్యానికి చేరుతుందని అంతరార్థం తెలుసుకోలేనటువంటి మానవ జన్మ అవటం వలన తెలపలేకపోతున్నాము.

పక్షులకు ఆకాశమే బలము, చాపలకు జలమేయ బలము, అడుగు వర్గం వారికి రాజే బలము, పసిపాపలకు ఏడుపే బలము, బ్రాహ్మణులకు సంధ్యావందనము బలము మరియు ఐశ్వర్యము.

మనిషి తన మనుగడని మర్చిపోతున్నాడు అతి తెలివి గర్వము పొగరు నాకేంటి అనే అహంకారంతో విచక్షణ రహితంగా ప్రవర్తిస్తూ మృగాలని తలపిస్తున్నాడు.

అందుకే నేమో రోజురోజుకీ పతనం అయిపోతుంది సమాజంలో మానవ వ్యవస్థ.

ఎవడి ఇల్లు వాడికి దిద్దుకోవడం చేతకాదు పక్కింట్లో ఏం జరుగుతుందో ప్రతి ఒక్కరికి కావాలి,

ఈర్ష ద్వేషాలతో నిండిపోయి జీవితాన్ని అతలంకుతలం చేసుకుంటూ, పక్కవాడిని కూడా ప్రశాంతంగా బతకకుండా చేస్తున్నారు.

పశువుల కూడా ఒక నీతి ఉంటుంది, ఒకదానికి కష్టం వస్తే పోలో మంట్ అవి వచ్చి జేరతాయి,

ఈ మనుషులేంటి,ఇంతలా దిగజారిపోతున్నారు స్వార్థంతో కూలిపోతున్నారు. మనం ఎలా ఆలోచిస్తే మనకు అలాగే జరుగుతుంది.

ఈరోజు సమాజంలో రేపు మీ ఇంట్లో ఆ బాధ ఎలా ఉంటుందో ఒకసారి ఆలోచించు ఒకసారి ఊహించి చూడు.

ప్రకృతి ప్రళయాలు ఏ క్షణంలో ఎలా ఉంటామో ఎప్పుడు పోతామో తెలియదు అయినా ఆశ దురాశ నేనింతే అనుకున్నప్పుడు మరొకరిని వేలెత్తి చూయించకు.

మళ్లీ చెప్తున్నాను నువ్వు ఏదైతే ఇస్తావు అదే తిరిగి నీకు వస్తుంది. ఇంతై అంతయి అనంతమై.

యవ్వనంలో మొటిమలు సహజం, ముసలి తనలో ముడతలు సహజం, యవ్వనంలో " స్త్రీ " చేయి పట్టుకోవాలని ఆశపడతాం, ముసలితలను ఎవరి చేయి పట్టుకుంటారో అని ఎదురు చూస్తాం, యవ్వనంలో ఒంటరిగా వదిలేస్తే బాగుంటుందనుకుంటాం, వృద్ధాప్యంలో ఒంటరిగా వదిలేస్తున్నారే అని బాధపడతాం, యవ్వనంలో సలహాలు ఇస్తే చికాకు, వృద్ధాప్యంలో సలహాలు పాటించలేని పరిస్థితిగా వాక్కు, యవ్వనంలో అందాన్ని ఆస్వాదిస్తాము, వృద్ధాప్యంలో అందాన్ని దైవంలో చూసుకుంటూ బ్రతకాలని ప్రయత్నిస్తాము. యవ్వనంలో ప్రతిక్షణం పండుగగా భావిస్తాము, వృద్ధాప్యంలో తీపి జ్ఞాపకాలు నెమరు వేస్తూ జీవితాన్ని సాగించాలని  ప్రయత్నం చేస్తూ ఉంటాము. జీవితమనేది ఆటుపోట్ల సంగ్రామం, ధైర్యంగా శక్తిగా యుక్తిగా జీవిత లక్ష్యంగా జీవనాన్ని గడిపిన వాడికి జీవితంలో కష్టం అనేది తెలియక సుఖంగా జీవించగలుగు తాడనేది సర్వ ప్రకృతి అనుకూలిస్తుందని, నిజమైన జీవితా అనుభవం తెలియపరుస్తుంది.

యవ్వనంలోనైనా ముసలితనంలోనైనా ఉన్న సత్యాన్ని గ్రహించే జీవితం చాలా ప్రశాంతంగా సాగిపోతుందనేది అందరి యొక్క నమ్మకం అదే నిజం అదే నిజం అదే నిజం.

   ఇంకా వుంది.

******

ఒక వ్యక్తికి 4 భార్యలు 4వ భార్య అంటే చాలా ప్రేమ అతనికి, ఆమెకోరిన కోరికలన్నీ తీర్చేవాడు.అపురూపంగా చూసుకునేవాడు.
మూడవ భార్య అన్నా ఇష్టమే. కానీ తన గురించి మంచిగా స్నేహితులదగ్గర చెప్పేవాడు కాదు. తను వారితో వెళ్ళిపోతుందేమో అన్న భయంతో..

2వ భార్యదగ్గరికి తనకు ఏదైనా సమస్య వస్తేనే వెళ్ళేవాడు.ఆమెకూడాఅతని సమస్యను తీర్చి పంపేది.

*మొదటి భార్య అంటే అస్సలు ఇష్టమే ఉండేదికాదు. ఆమెను అస్సలు పట్టించుకునేవాడే కాదు. ఇలా కొన్ని సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి*

అతని ఆరోగ్యం క్షీణించిపోయింది.ఇక తను బ్రతకను అని తెలిసిపోయి తనమీద, ఎవరికి నిజమైన ప్రేమ ఉందో తెలుసుకోవడానికి తన నాలుగవ భార్యను పిలిచాడు.

నేను మరణానికి అతి దగ్గరలో ఉన్నాను.నిన్ను చాలా ప్రేమగా  చూసుకున్నాను కదా! నాతో పాటు నువ్వు కూడా వచ్చేసేయ్. మరణంలో కూడా నాకు నీతోడే కావాలి అని అన్నాడు. 4వ భార్య అది విని అతనికి దూరంగా జరిగిపోయింది.

ఆశ్చర్య చకితుడై తన మూడవ భార్యను ఇదే కోరాడు.3వ భార్య ఇలా అంది. ఇన్ని రోజులు నీతోనే,నీ దగ్గరే ఉన్నాను.నీ అవసరాలన్నీ తోర్చాను
ఇక నాకు నీతో పనిలేదు.వేరేవారి దగ్గరికి వెళ్ళిపోతున్నాను:"

బాధతో ఏడుస్తూ తన 2వ భార్యను ఇలాగే అడిగాడు. నేను నీతో పాటు నీ శవయాత్రలో పాల్గొనేంత వరకు నీవెంట ఉంటాను
తరువాత నేను వెళ్ళిపో్తాను.నిన్ను అప్పుడప్పుడు తలచుకోగలను.అంది.

ఇంత ప్రేమగా చూసుకున్న ఈ ముగ్గురూ ఇలా అనేసరికి ఇక మొదటి భార్యను బాగా నిర్లక్ష్యం చేశానుకదా తనని అడగడం వృద్ధా అని భావిస్తుండగా

*మొదటిభార్య తలుపు చాటునుండి ఇలా అంది.మీరు నన్ను ఎంత నిర్లక్ష్యం చేసినా నేను మాత్రం మీ వెంట మీ చివరి పయనం దాకా తప్పక వస్తాను.మీరేమీ బాధపడకండి"*

అతని కంట నీరు ఆగకుండా ప్రవహిస్తూనే ఉంది.కాబట్టి మనిషి దేన్నీ, ఎవరినీ నిర్లక్ష్యం చేయకూడదు. మన దగ్గర ఉన్నప్పుడు దాని విలువ
తెలియదు.పోయే ముందు తెలుసుకుని ప్రయోజనం ఉండదు.

నిజం చెప్పాలంటే మనం అందరం నలుగురు భార్యల్తోనే ఉంటున్నాము. అదేంటి అలా అంటున్నారు అని ఆశ్చర్యంగా ఉందా???????

*4వ భార్య, మన శరీరం*
*3వ భార్య, సంపద, ఆస్థిపాస్తులు*
*2వ భార్య నేస్తాలు, బంధువులు*
*మొదటి భార్య, మన ఆత్మ*

నిజమే కదా! దయచేసి మన ఆత్మ చెప్పిన దాన్ని ఆచరించండి. పెడచెవిన పెట్టి నిర్లక్ష్యం చేయకండి.సరేనా!
****
            *ఒకసారి కాళిదాసుకూ భోజరాజుకూ అభిప్రాయ బేధాలోచ్చాయి. కాళిదాసు అలిగి వెళ్ళిపోయాడు. పక్కనే వున్న బోయీల పల్లెలో మారువేషంతో ఉండసాగాడు.*

             *రాజుగారికి కాళిదాసు లేనిదే పిచ్చి పట్టినట్లు ఉంది. కొంతమంది అసూయాపరులైన కవులు కుట్ర చేసి తనకూ కాళిదాసుకూ విభేదాలు సృషించారని తెలుసుకొని, కాళిదాసును అవమానించినందుకు పశ్చాత్తాప పడ్డాడు. ఆయనను తిరిగి రప్పించాలని చారులను పంపించాడు.*

              *వాళ్ళు ఆయన బోయీలతో పాటు వుండి  పల్లకీలు మోస్తున్నట్టు చెప్పారు. రాజు ఆయనను కని పెట్టాలని పల్లకీ లో తాను విహారం వెళ్లాలని బోయీలను పిలిపించాడు. పల్లకీ లో వెడుతున్నప్పుడు భోజరాజు*

      *"అయ  మాందోలికా దండ స్తవ బాధతి  కిం భుజే"*

          *కావాలనే తప్పుగా చదివాడు ''బాధతే'' బదులుగా ''బాధతి'' అని చదివాడు. జవాబు రాలేదు. రోజూ బోయీలను మారుస్తూ రాజ్యములో తిరుగుతుండే వాడు. రోజూ అదే శ్లోకం చదివే వాడు. సమాధానం రాలేదు.*

              *ఐదవరోజు ఆయన ఆశ్లోకం చదవగానే పల్లకీ మోస్తున్న కాళిదాసు ఉండబట్టలేక "*

*"నాయమాం దోలికా దండస్తవ ''బాధ తి'' బాధతి"*

           *ఈ పల్లకీ దండము నన్ను బాధించుట లేదు కానీ మీ ''బాధతి'' అనే శబ్దము నన్ను బాధిస్తూ వుంది. ఆ సమాధానము వినినంతనే రాజు పల్లకి ఆపించి దిగి కాళిదాసును కౌగలించుకొని క్షమించమని వేడి  ఆ పల్లకీలోనే తనప్రక్కన కూర్చోబెట్టుకొని మరీ రాజ్యానికి తీసుకొని వచ్చాడు.*

         *సంస్కృతంలో ఒక్క పదం తేడా వచ్చినా అర్థం మారిపోతుంది. కవులు అప శబ్దమును సహించలేరు. అందుకనే కాళిదాసు బయట పడ్డాడు. రాజుకు కావలిసిందీ అదే.*

          *అందుకే పెద్దవాళ్ళు ''లలితా సహస్ర నామము,విష్ణు సహస్ర నామము" మొదలైన స్తోత్రాలను నేర్చుకునేటప్పుడు మంచి గురు ముఖంగా నేర్చుకోవాలని చెప్తారు. నామం చెప్పేటప్పుడు ఏవిధమైన అప శబ్దము రాకూడదుఅని. అలా చదవడం వల్ల పొందాల్సిన ప్రయోజనం పొందలేకపోతాం!*

*🌹🌹🌹*

సద్వినియోగం
ఒకరోజు బుద్దుడికి ఒక దుప్పటి కనుగోలు చేస్తున్న ఒక యువకుడు కనిపించాడు. ఈ "దుప్పటి కొన్నాళ్ళకు చినిగిపోతుంది కదా!అప్పుడు దాన్నేం చేస్తావన్నాడు" బుద్దుడు." దీన్ని రెండు ముక్కలుగా చింపి అంగవస్త్రంగా వాడుకుంటాను."అన్నాడు ఆ యువకుడు.మరి అవి కుాడా చినిగిపోతే అన్నాడు బుద్దుడు." ముక్కలుగా చేసి ఇల్లు తుడవడానికి వాడుకుంటాను.అన్నాడు.

అది కుాడా ముక్కలైపోతే అన్నాడు బుద్దుడు.!

ఆ ముక్కలన్నింటిని మట్టితో పిసికి బొమ్మలు చేస్తాను.ఆ బొమ్మలు అమ్మగా వచ్చిన డబ్బు తో మరో కొత్త దుప్పటి కొనుక్కుంటాను" అన్నాడు నవ్వుతూ ఆ యువకుడు.

ఈ మాటలకు బుద్దుడు సద్వినియోగం చేసుకోవడం అంటే ఇదేమరి అని తన శిష్యులకు చెప్పాడు..!!

మహాత్మాగాంధీ కుాడా సద్వినియోగం చేసుకోవడం సబర్మతి ఆశ్రమంలో వుండే తన సహచరులకు ఎప్పుడుా చెపుతుండేవారట.

ఒకనాడు చిటికెన వేలంత పెన్సిల్ కనపడలేదు..పుస్తకాలకింద అలసిపోయెాదాక వెదుకుతూ వున్నారంట..అప్పుడు ఒక శిష్యురాలు వచ్చి " బాపు ఇదిగో కొత్త పెన్సిల్ తీసుకోండి..అంది…"నేను కొత్త పెన్సిల్ కావాలని అడగలేదే?!

నా పెన్సిల్ కోసం వెదుకుతున్నాను..అన్నారట మహాత్ముడు .

బాపు చిన్న కాగితం కుాడా వ్యర్దం చేసే వారు కాదట.తనకు వచ్చిన ఉత్తరాల వెనకాల వున్న ఖాళీ ప్రదేశంలో ఏదో ఒకటి రాసే వారట.

బాపు కాగితాలు చాలా వున్నాయి వాడుకోండి అంటే " వద్దు..పేపర్ కోసం వాడే వెదురు చెట్లు బౌవిషిత్ తరాలకు అయిపోవచ్చు..అందుకని కాగితాన్ని మనం జాగ్రత్తగా వాడుకోవాలి.

అనవసరమనిపిస్తే ఉప్పు కుాడా ఎక్కువగా వడ్ధీంచుకోవద్దు…అని ఆశ్రమం గోడ మీద రాసి వుంచే వారంట.

వస్తువుల్ని సద్వినియోగం చేయడం చాలా మంచి అలవాటు …ఎందుకంటే భౌవిషిత్ తరాలకి అన్ని అందక పోవచ్చు తరిగిపోవచ్చు…ఆ లక్ష్యం మనసులో వుంటే ఆహారం నీరు వ్యర్థం చేయము.

ప్రతి వస్తువు అయిపోయాక ఏదో ఒక పనికి ఉపయెాగపడుతుంది…కొనడం మాసిపోయిందనీ పాత ది అయిందనీ పారేయడం వలన వాతావరణం ప్రకృతి కాలుష్యం అవుతుంది …బుద్దుడి కధ లో లాగా అది చివరికి మట్టిలో కలిసే వరకు ఉపయెాగించడం వలన ఎంతో ఉపయెాగముంటుంది.

మహాదేవుడు శివుడు కుాడా ఒక సంధర్భంలో అడవుల్ని కొట్టి వేసి జంతువుల్ని చంపివేసేవారికి తాను కఠిన శిక్ష వేస్తాన నీ చెప్పారు. ఈ జగత్తును పాలించే శివుడు కుాడా జనులకు ఐశ్వర్యము ప్రసాదించే వారైనప్పటికి….పట్టుపీతాంబరాలు ధరించక….

పులి లేదా ఏనుగు మరణించిన తరువాత లభింే వాటి చర్మం ధరిస్తాన నీ చెప్పారు…బ్రతికిన దాన్ని చంపి దాని చర్మం నేను ధరించను…అని వారే స్వయంగా రుషులకు జ్ఞాన త త్సంగంలో చెప్పెవారు…

విచ్చలవిడిగా వస్తువుల్ని నీటిని ఆహారాన్ని ప్రకృతి ని వ్యర్దం చేయడం తనకు ఆగ్రహం తెప్పిస్తుందనీ చెప్పెవారు..!!

మన వంతు బాధ్యత గా ప్రకృతి ని కాపాడుకోవాలి…మితంగా జీవిస్తుా పరిమితంగా వస్తువుల్ని వినియెగించుకోవాలి.ఎందుకంటే… రాబోయే తరాల కోసం…

అలాగే కాలాన్ని కుాడా సద్వినియోగం చేసుకోవాలి…కాలాన్ని సద్వినియోగం చేయకుండా సోమరితనం నిద్ర తో వ్యర్దపు మాటలతో కాలాన్ని దుర్వినియోగం చేసేవారికి కాలసర్పదోషం తగులుతుందనీ జ్యోతిషులు అంటారు..అదే కాలసర్ప దోషమంటే…!

కాలసర్ప దోషానికి పరిహారం కేవలం కాలాన్ని దుర్వినియోగం చేయకుండా మంచి పనులు మంచి మాటలు , వారి వారి బాధ్యతల్ని ధర్మం గా నిర్వహించడమే…భగవంతుని ధ్యానం , జపం పుాజ యెాగ సాధన , ఆధ్యాత్మిక సాధన చేయడం…పరోపకారం పరమ ధర్మంగా భావించడమే ..కాలాన్ని సద్వినియోగం చేయడం…!
*******

*మాతృప్రేమ*

               ➖➖➖

*మాతృప్రేమ ముందు ఈ సృష్టిలో ఏ శక్తీ నిలువలేదు..!*

*శివాజీ  రాయగఢ్ కోట శత్రువులకు అభేద్యంగా కట్టుదిట్టంగా ఉండేది.*

*ప్రొద్దున ఆఱింటికి తెఱిచిన కోట తలుపులు రాత్రి తొమ్మిదిగంటలకు మూయబడుతాయి.*

*ద్వారం మూసి ఉన్న సమయంలో చీమకూడా లోనినుండి బైటికి వెలుపల నుండీ లోనికి రాకూడదు.*

*ఇది ఛత్రపతి శివాజీ ఆజ్ఞ!*

*రాజ్య రక్షణార్థం ఇట్టి కట్టుదిట్టాలు తప్పలేదు.*

*ఎట్టి పరిస్థితులలోనూ రాత్రి తొమ్మిది తరువాత కోట ద్వారం తెఱవబడదు.*

*’హీరాకానీ’ అనే గ్రామవాసి రోజూ కోటలో ఉన్న అధికారులకు, సైనికులకు పాలుపోయటానికి వచ్చేది.*

*అందఱికీ తనకు చేతనైన సహాయం చేసేది.*

*ఇలా ఉండగా ఒక రోజు సాయంకాలం పాలుపోయటానికి కోటలోకి వచ్చింది హీరాకానీ.   ఒక సైనికుడి భార్య ప్రసవవేదన పడుతున్నదని తెలిసి అక్కడే ఉండి ఆమెకు సహాయం చేసింది. పురుడు అయ్యేదాకా అక్కడే ఉన్నది. ఇంటికి వెళదామని సమయంచూస్తే తొమ్మిది దాటిపోయింది.*

*పరుగులుతీసి కోటగుమ్మం చేరింది హీరాకానీ.*

*కావలి వాళ్ళు హీరాకానీ చాలా మంచిది అని అభిమానం ఉన్నా రాజాజ్ఞ ధిక్కరించలేక తలుపులు తీయలేదు.*

*“అయ్యో! ఇంట్లో ఉన్న పసిపిల్లవాడికి ఆకలివేస్తుంది. వాడికి పాలివ్వాలి” అని ప్రాధేయపడింది.*

*హీరాకానీ మీద జాలి పడిన కావలి వాళ్ళు “తల్లీ రాజాజ్ఞ మేము మీఱలేము. ఈ ఒక్క పూటకి  ఈ సైనికుని ఇంట్లోనే పడుకో. ఉదయం అవ్వంగానే నిన్ను మేమే స్వయంగా పంపిస్తాము” అని ఊఱడించినారు.*

*మఱునాడు ప్రొద్దురాగానే కావలివాళ్ళు హీరాకానీని వెదకసాగారు. ఎక్కడైనా ఆదమఱచి నిద్రపోయిందేమో లేపి ఇంటికి పంపుదామనుకున్నారు.*

*అలా వెదుకుతున్న వారికి కోటగోడ వద్ద హీరాకానీ పాల పెరుగు కుండ కనిపించింది.*

*పైకి చూసేసరికి ఆమె పూసల గొలుసు కోటమీద రాయికి వ్రేలాడుతూ కనిపించింది.*

*ఆశ్చర్యపోయిన కావలివాళ్ళు శివాజీకి ఈ విషయం విన్నవించారు.*

*ఒక స్త్రీ అభేద్యమైన కోట అర్ధరాత్రి ఒంటరిగా దాటడమా? అది ఎలా సాధ్యం అని నివ్వెరపోతూ స్వయంగా పరిస్థితిని పరిశీలిద్దామని అక్కడికి వచ్చాడు శివాజీ.*

*ఇంతలో ‘హీరాకానీ’ రానేవచ్చింది. వణుకుతూ శివాజీ ముందు నిలబడి “అయ్యా! రాత్రి పాలకై ఏడుస్తున్న నా బిడ్డడు గుర్తుకు వచ్చాడు. ఇక ఏ దారీ తోచలేదు. కోటగోడలెలా దాటానో నాకే తెలియదు. కొండలూ గుట్టలూ తుప్పలూ ఆ నడిరాత్రి ఎలా దాటానో కూడా తెలియలేదు. నా బిడ్డ ఒక్కడే నాకు జ్ఞప్తిలో ఉన్నాడు. నా తప్పు క్షమించండి ప్రభూ!” అని ప్రార్థించింది హీరాకానీ.*

*శత్రువులకు సింహస్వప్నమైన ఛత్రపతి కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. ‘హీరాకానీ’కి అందఱూ చూస్తుండగా         సాష్టాంగ వందనం చేశాడు! “అమ్మా! మాతృప్రేమ ముందు ఈ సృష్టిలో ఏ శక్తీ నిలువలేదు. ఇక ఈ కోటగోడలెంత? ఇక్కడ కట్టబోయే బురుజుకు నీ పేరే పెడతాను” అని ఆమెను పంపివేశాడు అమ్మ విలువ తెలిసిన శివాజీ.*

*ఇప్పటికీ ఈ బురుజు ‘హీరాకానీబురుజు’ అనే పిలవబడుతోంది.*🙏
*****విధి... చక్కని సందేశం...

ఇంద్రుడి భార్య ఇంద్రాణి ఒక చిలుకను పెంచుతూ ఎంతో ప్రేమగా చూసుకునేది. ఒకరోజు ఆ చిలుకకు జబ్బు చేసింది. దిగులుపడి చిలుకను వైద్యునికి చూపించింది.

ఆ వైద్యుడు ఇక చిలుక బ్రతకడం కష్టమని చెప్పాడు.

ఆ మాటా విన్న ఇంద్రాణి పరుగుం పరుగున ఇంద్రుని వద్దకు వెళ్లి, "మీరేం చేస్తారో నాకు తెలియదు. నా చిలుకకు బ్రతికించండి. లేదంటే నేనూ చని*పో*తాను" అని కన్నీరుపెట్టుకుంది..!

దానికి ఇంద్రుడు... “దీనికే ఇంత ఏడవడం ఎందుకు.!? అందరి తలరాతలు వ్రాసేది బ్రహ్మా? కదా.! నేను వెళ్ళి ప్రార్ధిస్తాను. నువ్వేం దిగులు పడకు… అని బ్రహ్మ దగ్గరికి ఇంద్రుడు వెళ్ళాడు.

ఇంద్రుని ద్వారా విషయం తెలుసుకున్న బ్రహ్మ.! "నేను తలరాతలు మాత్రమే వ్రాస్తాను. దాన్ని అమలు పరిచేది మహావిష్ణువు.! కావున మనం విష్ణువు దగ్గరికి వెళదాం "పద.." అంటూ బయలుదేరారు.

వీరి రాకను గమనించిన విష్ణువు వారిని ఆహ్వానించి విషయం తెలుసుకున్నారు.

"నిజమే ప్రా*ణాలు కాపాడేవాణ్ణి నేనే…! కానీ..! చిలుక ప్రాణం చివరి దశలో ఉంది.! మళ్ళీ ఊపిరి పోయాలంటే శివునికే సాధ్యం.! మనం ముగ్గురం శివుని ప్రార్థిద్దాం పదండి... " అన్నారు.

అందరూ శివుని దగ్గరికి వెళ్లి విషయం చెప్పారు. శివుడు ఇలా అన్నారు.

ఆయుష్షు పోసేది నేనే కానీ ప్రా*ణం తీసే పని యమధర్మరాజుకు అప్పచెప్పాను.. మనం వెళ్ళి యమధర్మరాజు ను అడుగుదాం పదండి..! అంటూ అందరూ బయలుదేరారు.

ఇంద్రుడు, బ్రహ్మ విష్ణువు, శివుడు అందరూ యమలోకానికి రావడం చూసిన యముడు వారిని సాధారంగా ఆహ్వానించి విషయం తెలుసుకున్నాడు.

"అయ్యో.. అదేమి పెద్ద పనికాదు. మాములుగా చా*వుకు దగ్గరగా ఉన్న వారి పేర్లను, వారు ఎలా చని*పోతారు అన్నది ఒక ఆకుమీద వ్రాసి ఒక గదిలో వ్రేలాడ తీస్తాము. ఏ ఆకు రాలి క్రిందపడుతుందో వారు ఆయా సమయంలో చని*పోతారు. పదండి వెళ్లి ఆ ఆకుని తొలగించి చిలుకకు కాపాడుదాం..!" అని అన్నాడు.

యముడు, అందరూ ఆ గదిలోకి వెళ్ళగానే ఒక ఆకు రాలి పడింది.ఆ ఆకు ఎవరిదో అని అందులో ఏమి రాసిందో. చూద్దామని ఆ ఆకును తీసి చూడగా ఆకుపై చిలుక మర ణానికి కారణం వ్రాసి ఉంది ఇలా..!

ఎప్పుడైతే ఈ గదిలోకి ఇంద్రుడు, బ్రహ్మ, శివుడు, విష్ణువు, యమధర్మరాజు ఒకేసారి వస్తారో అప్పుడు చిలుక
మర ణిస్తుంది. అని వ్రాసి ఉంది.

ఇదే విధి…! విధిని ఎవ్వరూ మార్చలేరు!!
******

April మొదటి వారం కథలు

 

ప్రాంజలి ప్రభ.. కథలు.. (5)


వేసవి కాలం ఎండలు బాగా మండుతున్నాయి ఎవరైనా ఇంటికి వస్తే కూల్ డ్రింక్స్ ఇవ్వకుండా ఇంటిలో తయారు చేసే పానియాలను వాడుదాం...........

సహజ పానీయాలనే తాగుదాం :

*నిమ్మరసం* : మంచినీటిలో నిమ్మకాయ పిండి, చక్కెర, ఉప్పు కలుపుకుని నిమ్మరసం (షర్బత్) చేసుకొని త్రాగవచ్చు. అది రోగనిరోధక శక్తిని పెంచుతుంది.

చెరకు రసం : ముప్పావు లీటరు చెరకురసం గిన్నెలో వడ పోసుకుని 3 చెంచాల నిమ్మ రసం కలుపుకొని, ఆతర్వాత కొద్దిగా మిరియాల పొడి కలుపుకుని చల్ల బరచుకుని తాగొచ్చు.

మసాల మజ్జిగ : ఒక వంతు పెరుగు, నాలుగు వంతులు మంచినీరు కలుపుకోవాలి. సన్నగా తరిగిన ఒక మిర్చి కొద్దిగా అల్లం తురుము తాజా కరివేపాకులు, కొంచెం నిమ్మరసం, తగినంత ఉప్పు కలుపు కుంటే రుచికరమైన ఆరోగ్యకరమైన మసాల మజ్జిగ రెడీ ఔతుంది.

దీనిలో పొటాషియం, ఫాస్పరస్, క్యాల్షియం, రైబో ఫేవిన్, విటమిన్ బి-12 పుష్కలంగా లభిస్తాయి.

కొబ్బరి నీళ్లు : లేత కొబ్బరి నీళ్లు సహజ తియ్యదనం, రుచి కల్గిఉండి చల్లదనాన్నిచ్చి, జీర్ణ వ్యవస్థకు, మూత్ర వ్యవస్థకు మేలు చేస్తుంది.

గంజితో షర్బత్ : అన్నం వండేటప్పుడు వార్చినాక చిక్కని గంజి వస్తుంది.

దానిలో కొంచెం ఉప్పు వేసుకొని మజ్జిగ కలుపుకుని తాగితే

ఎండా కాలం వడ దెబ్బ సోకకుండా రక్షిస్తుంది.

రాగి అంబలి : 100 గ్రాముల రాగుల పిండిని కొద్దిపాటి నీళ్లలో

మెత్తని పేస్టులా (గడ్డలు లేకుండా) చేసుకోవాలి. దీనిని సుమారుగా అరలీటరు నుండి లీటరు మరిగే నీళ్లతో కలిపి సన్నని మంటలో 3 నుంచి 5 నిమిషాల సేపు కలుపుతూ ఉడికించాలి. చల్లారిన తర్వాత ఉప్పు లేదా బెల్లం (ఇష్టాన్ని బట్టి) మజ్జిగ కలుపు కోవాలి. వేసవితాపాన్ని చల్లార్చే ఆరోగ్యకరమైన రాగి అంబలి రెడీ.

వేసవి పానకం : పావుకేజి తురిమిన బెల్లం గిన్నెలో తీసుకుని ఒకటిన్నర

లీటరు మంచినీరు పోసుకుని బాగా కలిపి, బెల్లం కరిగే వరకూ ఉంచాలి. 25 గ్రాముల మిరియాలు, ఆరు యాలకులు పొడిగా చేసుకుని ఇందులో కలుపుకోవాలి. వేసవిలో చలవనిచ్చే ఆరోగ్యకరమైన పానకం రెడీ.

ఇవే కాకుండా పుచ్చకాయ, నారింజ, బొప్పాయి, దానిమ్మ, అనాస, ద్రాక్ష, సపోటా వంటి పండ్లరసాలు  కూల్డ్రింక్స్ కంటే ఆరోగ్యానికి ఎంతో మేలు చేస్తాయి.
*****
ప్రాంజలి ప్రభ....కథలు..(4)       4/2025

*_వృద్ధాప్యం.. నిప్పు లేకుండా హృదయాన్ని కాల్చే రక్త బంధాలు !!_*

రాధాకృష్ణారావు గారికి కీసర దగ్గర లంకంత కొంప ఉంది...

అదృష్టవశాత్తూ తన తండ్రికి ఒక్కడే కొడుకు కావడం...
దానికి తోడు ఇంత సెంట్రల్ గవర్నమెంట్ జాబ్ కాబట్టి తనకు పుట్టిన పిల్లలనిద్దరిని ఉన్నత చదువులు చదివించారు...
ఇప్పుడు రాధాకృష్ణారావుకు డెబ్భై  ఏళ్ళు...
పెళ్లయి యాభై సంవత్సరాలు...

"ముత్తైదువగా పోవాలి"
అని భార్య జానకి ఎప్పుడు అనుకునేది...
షుగర్ బీపీ ఉన్న రాధాకృష్ణారావు రాయిలా ఉన్నాడు కానీ ఆరోగ్యంగా
ఉన్న జానకి హఠాత్తుగా కన్ను మూసింది...

ఉన్నాన్నాళ్ళు చీటికి  మాటికి భార్యతో తగువు పెట్టుకున్న రావు గారు...
ఆమె పోయాకా ఆమె లేని లోటు అణువణువు కనబడుతుంది...
ఆఫీస్ ఉన్నప్పుడు హాయిగా సాగిన  సంసారం...
ఆయన రిటైర్ అయ్యాకా తన బీపీ అంతా భార్య మీద చూపించే సరికి ఎన్నో సార్లు 
అలగి గదిలో తలుపు బిగించుకునేవాడు...
జానకి మళ్ళీ బ్రతిమాలాడుతూ

ఆ జ్ఞాపకాలు...
ఆమె బుజ్జగించిన ఆ రోజులు అన్ని రావు గారికి గుర్తుకు వస్తున్నాయి...

ఎటూ చూసిన ఇల్లంతా జానకి ప్రతిరూపం కనబడుతుంది...
ఉన్నాన్నాళ్ళు కూర బాగాలేదని పచ్చడి బాగా లేదని ఆమెను వేధించుకు తిన్న రోజులు గుర్తుకు వచ్చి రావు కన్నీళ్లు ధారగా విలపిస్తున్నారు..
యాభై ఏళ్ళ వైవాహిక జీవితంలో ఇద్దరిదీ ఒకే మాట...
రిటైర్ అయ్యాకా మాత్రం కాస్త నోటి దురుసు రావు గారికి ఎక్కువైంది...

బయటకు వెళితే "బీపీ టాబ్లెట్స్ వేసుకున్నారా?" అని అడిగేది...
టిఫిన్ చేసి ముందు "టాబ్లెట్స్ వేసు కొండని" ఫోన్ లో చెప్పేది...
ఇంట్లో ఉంటే ఎప్పుడో తెల్లవారి ఝామున లేచి పూజ పునస్కారాలు చేసి తొమ్మిదికల్లా టిఫిన్ రెడీ చేసి భర్తకు పెట్టీ ఆమె తినేది...

*ఎప్పుడైతే పిల్లలకు పెళ్ళిళ్ళు అయ్యాయో అప్పట్నుంచి ఆమెకు రావు గారికి వైరం* మొదలైంది...
వాళ్ళ ఉద్యోగాలు హైటెక్  సిటి వైపు వాళ్లకు వచ్చే జీతం ఏమి సరిపోతుంది అని ఉన్న రెండెకరాల అమ్మి అమ్మాయికి అబ్బాయికి రెండు ఇళ్ళు కోనిచ్చే వరకు జానకి పోరు ఆగలేదు! పిల్లలకు సిటీలో ఇళ్ళు కొన్నకా ఇద్దరూ వాళ్ళ దగ్గర ఇమడ లేక సిటికి దూరంగా ఇలా ఒంటరి జీవితం గడుపుతున్నారు...
పైగా "నేను ముందు పోతే మీకు చేసే వారు ఉండరు" అని ఏడిపించేది...

ఎంత గిల్లి కజ్జాలు పెట్టుకున్నా కూడా భార్య భర్తలు ఒక గంట సేపటి తరువాత మాట  పట్టింపులు పక్కన పెట్టి దగ్గరయ్యేవారు...
రావు గారిదే ఎప్పుడు తప్పు అయ్యేది. జానకి ఓపిక వల్ల సంసారం ఇంత వరకు సాగింది...
పిల్లల పెంపకం...
వాళ్లకు ఉద్యోగాలు ...
వాళ్లకు ఇళ్లు పెళ్ళిళ్ళు అయ్యే సరికి ఉన్న ఆస్తి మొత్తం అయి పోయింది...
ఇప్పుడు తన పూర్వీకుల కట్టించిన ఇల్లు...
పెన్షన్ తప్పా రాధాకృష్ణారావుకు ఏమి మిగలలేదు!!

ఈ తరం పిల్లల అభిరుచులు వేరు,  దంపతులు ఇద్దరు ఉద్యోగాలు... తీరిక లేని పనుల వల్ల తల్లి దండ్రులను చూసే ఓపిక వారికి లేదు...
పైగా తన కన్న వాళ్ళని స్కూలుకు పంపడం...
తీసుకురావడం...
ఇదే ఒత్తిడితో ప్రతి కుటుంబంలో వృద్ధ తల్లి దండ్రులు పిల్లల దగ్గర ఇమడలేక పోతున్నారు...

వాళ్ళు తినే తిండి...
ఆచార వ్యవహారాలు....
వాళ్ళ వస్త్ర ధారణ ఇప్పడి పేరంట్స్ కు నచ్చడం లేదు...
పైగా మనవలు మనవరాళ్లుతో అన్యోన్యంగా ఉందామన్నా కూడా
"పిల్లల చదువు పాడై పోతుంది"
"మీరు గారాబం చేయకండి" అనే మాట కొడుకు - కూతురు నుండి రావడం..

తన పిల్లలకు కొన్న ఇల్లులో కూడా తనకు *స్థానం*, లేదని  తెలిసి వచ్చే సరికి ఆప్యాయత అనురాగం అంతా కనుమరుగై పోతుంది...

కన్న కొడుకు ఇంట్లోనే
తల్లి తండ్రులు కాందిశీకుల్లా బ్రతుకుతున్నారు...
ఇప్పుడు కన్న తల్లి దండ్రులు పిల్లలకు *బరువు*!!
అందుకే పండుటాకులుగా మిగిలి పోయి "దేవుడు ఎప్పుడు తీసుకెళతాడా?"
అని చూస్తున్నారు
రాధా కృష్ణారావు గారు. ఇవ్వాళ ఎంతో బాధకు గురయ్యారు..." ఛ...  ఇలాంటి పిల్లలను కన్నందుకా నేను ఇంత శ్రమ పడింది.. దానికి కారణం తనను కొడుకు అన్న మాటలు బాధించాయి...

"మనసు బాగాలేక దైవ దర్శనం చేసుకోవడానికి తిరుపతి వెళ్లి వస్తా" అని పిల్లల ఇద్దరికీ చెప్పాడు...
తానే రిజర్వేషన్ చేయించుకొని వెళ్ళాడు...
ఈ నాలుగు రోజుల్లో *ఎలా ఉన్నారు నాన్న* అని పిల్లల నుండి ఫోన్ లేదు...
తిన్నారా? పడుకున్నారా? అని బాగోగులు కూడా అడిగిన పాపాన పోలేదు...
రావు గారికి పిల్లల పట్ల ద్వేష భావం ఏర్పడడానికి బోలెడు సంఘటనలు జరిగాయి...
ఒక రోజు కొడుకు ఇంట్లో ఉంటే అర్ధరాత్రి రాజమండ్రి నుండి దిగిన అత్తా మామను తీసుకురావడానికి కొడుకు కారులో వెళ్లి తీసుకువచ్చాడు...
తాను రైల్వే స్టేషన్ కు వెళ్ళాలి అంటే క్యాబ్ లో వెళ్ళమని ఆఫీస్ కు వెళ్లి పోయాడు...
వారింట్లో ఉంటే  పిల్లలకు వాళ్ళు టిఫిన్ లు క్యారేజ్ లు కట్టి అటు ఆఫీస్ కు ఇటు స్కూల్ కి పిల్లలను పంపాకా "నాన్నా డైనింగ్ టేబుల్ మీద టిఫిన్ ఉంది... తినండి" అని కొడుకు ఫోన్ చేసి చెప్పాడు... ఇంట్లో ఉన్న రెండు రోజుల్లో కోడలు "ఎలా ఉన్నారు మావయ్య" అని కూడా అడగలేదు... పైగా మనవరాలు మనవడితో గదిలో పడుకుందామని అనుకుంటే హాల్లో మంచం వేసి పరుపు వేసి పడుకోండి... అని కొడుకు అన్నప్పుడే అదే అర్ధరాత్రి తన ఇంటిలో వెళ్లి పోదామని కోపం వచ్చింది రావు గారికి..
అయిన తమాయించుకొని ఉన్నాడు...
తెల్లవారే తన బట్టలు సర్దుకొని *వెళ్లి వస్తా బాబు* అంటే *సరే నాన్నా* అన్నాడు తప్ప ఉండమని అనలేదు! తాను క్యాబ్ మాట్లాడుకొని కూతురు ఇంటికి వెళితే వెళ్ళిన రోజు బాగానే చూసింది... మరో రోజు ఉందామని అనుకొని తాను టీవీ చూస్తుంటే "నాన్నా అల్లుడు గారి పెదనాన్న పెద్దమ్మ వాళ్ళ బంధువులు వస్తున్నారు... వాళ్ళు మూడు నాలుగు రోజులు ఉంటారట... మీరు అన్నయ్య ఇంట్లో ఈ మూడు రోజులు ఉండండి తిరిగి నా దగ్గరికి రండి" అన్న మాట కూతురు నోట వినగానే  స్నానం చేయకుండానే ప్యాంట్ షర్ట్ వేసుకొని బ్యాగ్ సర్దుకొని *సరే అమ్మా ఆరోగ్యం జాగ్రత్త* అని లిఫ్ట్ దిగాడు...

వెంటనే ఆటో మాట్లాడుకొని పబ్లిక్ గార్డెన్ వెళ్లి ఒక చెట్టు చాటుకి వెళ్లి బోరున విలపించాడు...
తాను - జానకి ఏ యాత్రలకు వెళ్ళిన కూడా పిల్లలను అల్లారు ముద్దుగా చూసుకొని చలి పెడుతుందేమో అని రగ్గులు కప్పి పొదివి పట్టుకొని పెంచిన వీళ్ళు *మా ఇంట్లో పడుకోవడానికి స్థానం లేదు* అని నిర్మోహమాటంగా అనడం రాధాకృష్ణా రావు గారు జీర్ణించుకోలేక పోతున్నా రు...!!
జ్వరాలు రోగాలు వస్తే ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళి వాళ్ళు స్వస్థత చేకూరే వరకు ఆసుపత్రి వరండాలో పడుకొని పిల్లలను పెంచితే ఇదా వాళ్ళు చేసే నిర్వాకం! తన లాగే పబ్లిక్ పార్కుల్లో మూగ రోదన చేస్తున్న తన వయసు వాళ్ళు కనబడ్డారు రావు గారికి...
భారతీయ కుటుంబ వ్యవస్థ ఇంత చిన్న భిన్నం కావడానికి కారణం
ఈ సాఫ్టు వేర్ జాబులా? 
లేక
ఉమ్మడి కుటుంబ వ్యవస్థ విలువలు పాటించక పోవడానికి
మా తరమే కారణామా?! అన్న ప్రశ్న రావు గారిలో  మొదలైంది..
అసలు జీవితం అనే రైలు ప్రయాణంలో ఫ్లాట్ ఫాం ఫ్రెండ్ గా పిల్లల్తో ఉండాలి...
స్టేషన్ రాగానే దిగిపోయే ప్రయాణికుడిలా మనం మారాలి...
అన్న దృఢ నిశ్చయం రావులో మొదలు అయింది...

వెంటనే తన ఫోన్ లో నుండి కొడుకు కూతురు కాంటాక్ట్ నెంబర్లు తీసేశాడు...
తన ఇంటికి చేరి ఇల్లంతా పని వాళ్ళతో శుభ్రం చేయించి కేవలం జానకి ఫోటో మాత్రమే ఇంట్లో తనకు కనబడేలా...
బెడ్ రూంలో పెట్టాడు...
పక్కనే హోటల్ వానీ దగ్గరికి వెళ్లి ఉదయం టిఫెన్, మధ్యాన్నం భోజనం రాత్రి రెండు చపాతీలు పంపేలా ఏర్పాట్లు చేసుకున్నాడు.
పక్కనే ఉన్న టీ కొట్టు వాడితో ఉదయం సాయంత్రం కాఫీ తీసుకు వచ్చేలా ఏర్పాట్లు చేసుకున్నాడు...
తన సెల్ లో టైమ్ ప్రకారం ట్యాబ్ లెట్స్  వేసుకునేలా అలారమ్ పెట్టుకున్నాడు...
నెలకు పది రోజులు ఇండియా టూర్ ట్రావెల్స్ వాడికి టికెట్ బుక్ చేసేలా ప్లాన్ చేసుకున్నాడు...
ఇపుడు పిల్లలు ఫోన్ చేసిన ఎత్తడం లేదు...
భవ బంధాలు అన్ని తెంపుకుని తనకు నచ్చిన జీవితాన్ని గడిపేలా ప్లాన్ చేసుకున్నాడు!

ఒంటరి తనం అనేది మనసు మాట! *తన మాటే మనసు వినేలా,* మనో నిబ్బరం తెచ్చుకున్నాడు! ఇప్పుడు ఆయన రోగాలు తగ్గు ముఖం పట్టాయి!

తొంబై ఏళ్ళ వయసులో కూడా చలాకీగా ఉన్న తన దగ్గరికి రిటైర్ అయి ఫారిన్ లో సెటిల్ అయిన తన కొడుకుల దగ్గర ఇమడలేక తండ్రి పంచన చేరిన తన కొడుకు హాల్లో టీవీ చూస్తుంటే గదిలో నుండి వచ్చిన రావు గారికి తన కోడలు కొడుకుతో మట్లాడుతున్న సంభాషణ వినపడింది... "ఏమండీ నేను అమెరికాలో ఇమడలేక పోతున్నాను *ఇక్కడ మన పిల్లలు పని మనుషులకన్నా హీనంగా చూస్తున్నారు నేను మీ దగ్గరికి  వస్తాను* అన్న భార్య మాటలకు చూసావా వృద్దాప్యం ప్రాయ చిత్తం ఏమిటంటే...
భార్యా వియోగం, (స్త్రీలు భర్త అని అన్వయించుకోవాలి) లోక నింద, రుణభారం (అప్పులు), నీచులకు తగ్గి ఉండాల్సిన పరిస్థితి, దారిద్ర్యం అనుభవిస్తున్న తరుణంలో ఇష్టమైనవారు వచ్చి పలకరించడం - ఇవన్నీ తట్టుకోలేని బాధలు.
ఈ ఐదు అంశాలు నిప్పు అవసరం లేకుండా హృదయాన్ని కాల్చేస్తాయి. అవమానభారంతో దహించుకుపోతారు !!

_*కాబట్టి వృద్ధ తల్లితండ్రులు... ప్రతిదానికి కుచించుకుపోయి, "బేలగా" బ్రతక్కండి... నిబ్బరంగా ఉంటూ కనీసం ఇప్పుడైనా మీకోసం.. ఒకరి కోసం ఒకరు సుఖంగా సంతోషంగా  బ్రతకండి..!!!*
*****
01-04-2025 ప్రాంజలి ప్రభ కథలు.. 1

*వృద్దులంటే వృద్ది చెందినవారు*

అవంతీనగరంలో అరవై సంవత్సరాలు నిండిన వారిని చంపేయాలనీ రాజ్యం పరిపాలించే రాజు ఆజ్ఞ జారి చేసాడు…వృద్దులు పని చేయలేరు…వాళ్ళ ఉపయెాగం లేదని అతని భావన….అంతే కాదు పాత వస్తువులు వుండ కూడదనీ…అవి శని కి సంకేతం అని కుాడ జారి చేసాడు…శని వుంటే రాజ్యానికి అరిష్టం అని భావించేవాడు…!

రాజ్యం లో చాలామంది తమ పుార్వీకుల జ్ఞాపకం గా దాచుకున్న పాతవిలువైన వస్తువులు విసిరి పారేయలేక …చాలా మనస్తాపం పొందేవారు…!!

కావున ఆ రాజ్యం లో వృద్దులు కానీ పాత వస్తువులు కానీ కనపడవు..శాంతమ్మకి ఈ మధ్య 60వ సంవత్సరం వచ్చింది … ఆమె కొడుకులు ఆమెను ఒక చోట రహస్యం గా 01-04-2025భటులకి కనపడకుండా దాచి వుంచారు.

ఒకనాడు అడవిలో సింహం ఒకటి ఊరిమీద పడి దొరికిన వారిని దొరికినట్లు దాడి చేయసాగింది.ప్రజలు భయబ్రాంతులైనారు.సింహఽ గర్జిస్తుా ఊరంతా …అడవిలో తిరిగినట్లు తిరుగుతుంది .ప్రజలు కు ఏమి చేయాలో తొిచలేదు…దాన్ని అడ్డుకోవడానికి వెళ్లి నభటులను అది దుాకి చంపేసేది.

శాంతమ్మ కి విషయం తెలిసింది.కొడుకుల్ని పిలుపిచ్చుకొని సింహం పీడ విరగడ కావలంటే…సున్నం నీళ్ళ లో ముంచిన మేకపిల్లను ఆహారం గా వేయమనీచెప్పిఽది…కొడుకులు ఆ పని చేసారు..ఆకలితో వున్న సింహం అమాంతం మేక పిల్లను తినేసింది. అది సున్నం తిన్నందు వలన కళ్ళు తిరిగి సృహ కొల్ల్పోయి పడిపోయింది …అప్పుడు భటులు వచ్చి దాని మీద వల వేసి పట్టుకొని భోనులో పెట్టారు.

ఇంత మంచి సలహా ఇచ్చిందెవరనీ రాజు విచారించాడు….శాంతమ్మ రహస్యంగా దాగిన విషయం తెలిసి రాజు ఆమె తెలివి కి మెచ్చుకొిని పెద్దలను వృద్దులను చంపకుడ దని…వాళ్ళ సలహాలు సుాచనలు అనుభవాలు విలువైనవనీ వృద్దుల అవసరం ఎంతో వుందని …వృద్దులను చంపే శాసనం రద్దు చేయించాడు…

అంతే కాదు….పుార్వీకులు జ్ఞాపకంగా దాచుకున్న వస్తువులు ఏదో ఒక సమయంలో ఉపయెాగపడతాయనీ దాచుకోమనీ రాజు ఆఙ్గ జారీ చేసాడు…!!
******

అపూర్వ శాస్త్రాలు *..ప్రాంజలి ప్రభ..-2-- 4/2025

నేడు అమలులోలేని మనకు తెలియని మన పూర్వీకులు మనకందించిన అపూర్వగ్రంథ శాస్త్ర రాజములు:

🌼 1.అక్షరలక్ష:

ఈ గ్రంథం ఒక ఎన్సైక్లోపీడియా గ్రంథము.రచయిత వాల్మీకి

మహర్షి.రేఖాగణితం,బీజగణితం,త్రికోణమితి,భౌతిక గణితశాస్త్రం మొదలైన 325 రకాల గణితప్రక్రియలు, ఖనిజశాస్త్రం,భూగర్భశాస్త్రం,జలయంత్ర శాస్త్రం, గాలి,విద్యుత్,ఉష్ణం లను కొలిచే పద్దతులు మొదలైన ఎన్నో విషయాలు ఇందులో తెల్పబడ్డాయి.

🌼 2.శబ్దశాస్త్రం:

రచయిత ఖండిక ఋషి. సృష్టిలోని అన్ని రకాల ధ్వనులను,ప్రతిధ్వనులను ఇది చర్చించింది.ఇందులోని ఐదు అధ్యాయాలలో కృత్రిమంగా శబ్దాలను సృష్టించడం,వాటి పిచ్(స్థాయి),వేగాలను కొలవడం వివరించారు.

🌼 3.శిల్పశాస్త్రం:

రచయిత కశ్యపముని. ఇందులో 22 అధ్యాయాలు ఉన్నాయి.307 రకాల శిల్పాల గురించి,101

రకాల విగ్రహాలతో కలిపి సంపూర్ణంగా చర్చించారు. గుళ్ళు,రాజభవనాలు,చావడులు మొదలైన నిర్మాణవిషయాలు 1000కి పైబడి ఉన్నాయి. ఇదే శాస్త్రం పై విశ్వామిత్రుడు,మయుడు, మారుతి మొదలగు ఋషులు చెప్పిన విషయాలు కూడా ఇందులో చర్చింపబడ్డాయి.

🌼 4.సూపశాస్త్రం:

రచయిత సుకేశుడు.ఇది పాకశాస్త్రం.ఊరగాయలు, పిండివంటలు తీపిపదార్థాలు,108 రకాల వ్యంజనాలు మొదలగు అనేకరకాల వంటకాల గురించి, ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఆ కాలం లో వాడుకలో ఉన్న 3032 రకాల పదార్థాల తయారీ గురించి చెప్పబడింది.

🌼 5.మాలినీ శాస్త్రం:

రచయిత ఋష్యశృంగ ముని.పూలమాలలను తయారుచేయడం,పూలగుత్తులు,పూలతో రకరకాల శిరోఅలంకరణలు,రహస్యభాషలో పూవులరేకుల పైన ప్రేమసందేశాలు పంపడం లాంటి అనేక విషయాలు 16 అధ్యాయాలలో వివరింపబడ్డాయి.

🌼 6.ధాతుశాస్త్రం:

రచయిత అశ్వినీకుమార. సహజ,కృత్రిమ లోహాలను గురించి 7 అధ్యాయాలలో కూలంకుషంగా వివరించారు.

మిశ్రమలోహాలు,లోహాలను మార్చడం,రాగిని బంగారంగా మార్చడం మొదలగునవి వివరించారు.

🌼 7.విషశాస్త్రం:

32 రకాల విషాలు,వాటి గుణాలు,ప్రభావాలు,

విరుగుడులు మొదలైన విషయాలు చెప్పారు.

🌼 8.చిత్రకర్మశాస్త్రం(చిత్రలేఖనశాస్త్రం):

రచయిత భీముడు.ఇందులో 12 అధ్యాయాలు
ఉన్నాయి. సుమారు 200 రకాల చిత్రలేఖన ప్రక్రియల గురించి చెప్పారు. ఒక వ్యక్తి తలవెంట్రుకలను గాని,గోటిని కాని,ఎముకను కాని చూసి ఆ వ్యక్తి బొమ్మను గీసే
ప్రక్రియ చెప్పబడింది.

🌼 9.మల్లశాస్త్రం:

రచయిత మల్లుడు. వ్యాయామాలు,ఆటలు, వట్టిచేతులతో చేసే 24 రకాల విద్యలు
చెప్పబడ్డాయి.

🌼 10.రత్నపరీక్ష:

రచయిత వాత్సాయన ఋషి.రత్నాలు కల్గిఉన్న 24 లక్షణాలు చెప్పబడ్డాయి.వీటిశుద్దతను
పరీక్షించడానికి 32 పద్దతులు చెప్పబడ్డాయి.రూపం, బరువు మొదలగు తరగతులుగా
విభజించి తర్కించారు.

🌼 11.మహేంద్రజాల శాస్త్రం:

సుబ్రహ్మణ్యస్వామి స్వామి శిష్యుడైన వీరబాహువు రచయిత. నీటిపై నడవడం,గాలిలో
తేలడం వంటి మొదలైన భ్రమలను కల్పించే గారడిలను ఇది నేర్పుతుంది.

🌼 12.అర్థశాస్త్రం:

రచయిత వ్యాసుడు.ఇందులో భాగాలు 3.ధర్మబద్ధమైన 82 ధనసంపాదనా విధానాలు ఇందులో
వివరించారు.

🌼 13.శక్తితంత్రం:

రచయిత అగస్త్యముని. ప్రకృతి,సూర్యుడు,చంద్రుడు,గాలి,అగ్ని మొదలైన 64 రకాల బాహ్యశక్తులు,వాటి ప్రత్యేక వినియోగాలు చెప్పబడ్డాయి. అణువిచ్చేదనం ఇందులోని భాగమే.

🌼 14.సౌధామినీకళ:

రచయిత మతంగ ఋషి.నీడల ద్వారా,ఆలోచనల ద్వారా అన్ని కంటికి కనపడే విషయాలను ఆకర్షించే విధానం చెప్పభదింది.భూమి మరియు పర్వతాల లోపలిభాగాల ఛాయాచిత్రాలను తీసే ప్రక్రియ చెప్పబడింది.

🌼 15.మేఘశాస్త్రం:

రచయిత అత్రిముని.12 రకాల మేఘాలు,12 రకాల వర్షాలు,64 రకాల మెరుపులు,33 రకాల
పడుగులు వాటి లక్షణాల గురించి చెప్పబడింది.

🌼 16.స్థాపత్యవిద్య:

అదర్వణవేదం లోనిది. ఇంజనీరింగ్,ఆర్కిటెక్చర్,కట్టడాలు,నగరప్రణాలిక మొదలైన సమస్త నిర్మాణ విషయాలు ఇందులో ఉన్నాయి. ఇంకా భగవాన్ కార్తికేయ విరచిత కాలశాస్త్రం, సాముద్రిక శాస్త్రం, అగ్నివర్మ విరచిత అశ్వశాస్త్రం, కుమారస్వామి రచించిన గజశాస్త్రం, భరద్వాజ ఋషి రచించిన యంత్రశాస్త్రం మొదలగునవి , ఆయుర్వేదం,ధనుర్వేదం,గాంధర్వవేదం మొదలగు ఎన్నో శాస్త్రాలు ఉన్నాయి. నేటి భారతీయులకు ఎంతమందికి తెలుసు మన పూర్వీకుల ఈ విజ్ఞాన సంపద? వీటిలో చాలా వరకు నేడు అందుబాటులో లేవు​ . ఇందులో ఒక్క శాస్త్ర0 కూడా నాకు తెలవదు ,  ఇంతవరకు చదవలేదు, పుస్తకాలు ఉంటె తెలుపగలరు

🌼 ఓం నమః శివాయ
******

ప్రాంజలి ప్రభ కథలు.. భక్తి పాశము..(6)

భక్తి యందు క్రమము, అక్రమము అను రెండు విధానము లున్నవి. క్రమము లేని ఆరాధన పూర్ణభక్తి కాజాలదు. మంత్రహీనత, క్రియాహీనత, భక్తిహీనతలతో ఆరాధించు భక్తులు కోకొల్లలు. వీరు అసంపూర్ణముగనే జీవించు చుందురు. ఇట్టి వారికి శ్రీమాతయే సంకల్ప రూపమున క్రమమును నేర్పును. క్రమమును నేర్చిన భక్తులు క్రమముగ పూర్ణు లగుదురు. భగవద్గీత యందు కూడ ఈ విషయమే తెలుపబడినది.

శాస్త్రము విధించిన  ననుసరించి పూజించు వారికి సాన్నిధ్యము లభించునని, శాస్త్రము నుల్లంఘించు వారికి రజస్సు తమస్సు దోషము లంటి పూర్ణత్వము కలుగదని తెలుపబడినది. ఆరాధనకు సదాచారము, సంప్రదాయబద్ధత ప్రధానము. అవి అవసరము లేదనుట మెట్ట వేదాంతము. చిత్తశుద్ధి కలుగు వరకు విధానము ప్రధానము.

పశుపాశముల నుండి విమోచనము కలిగించునది శ్రీమాత అని అర్థము. తన మూలము తాను తెలియనివాడు పశువు. తాను అను ప్రత్యగాత్మకు మూలము పరమాత్మయే. పరమాత్మయే తానుగ నున్నాడు, ప్రత్యగాత్మగ నున్నాడు. ఈ అభేదస్థితి మరచుట మాయ. దీనినే అవిద్య అందురు. ఈ తెలియక పోవుటయే జీవులను పశువులుగ కోరికల వెంటపడి జీవించునట్లుగ చేయును. తాను వేరు, దైవము వేరు అనుకొనుచు ఉపాసించువారు పశువులని బృహదారణ్యక ఉపనిషత్తు చెప్పుచున్నది.

దైవము లేక తాను లేడు. తాను లేకున్నను దైవ మున్నాడు. దైవము నుండి స్థితి భేదము చెందినవాడే జీవుడు. పిండి నుండి యేర్పడిన రొట్టెవంటి వాడు. పిండిలేని రొట్టె లేదు. కాని రొట్టె వేరు, పిండి వేరుగ గోచరించును. పిండిలో లేని గుణములు రొట్టెకు వచ్చును. అట్లే జీవుడు కూడ గుణములతో కూడినవాడై వేరుగ గోచరించును. ఇది స్థితి భేదమే గాని మూల మొక్కటియే.

Tuesday, 4 March 2025

 *తెనాలి రామకృష్ణ -  33*

👳‍♀️


*నవ్వునాలుగు విధాల చేటు - 2*


రాణీవాసంలో ఓ మందిరంలో వీరేంద్రుడు తలదాచుకున్నాడు. ఈ విషయం తెలిసిన రాయలు కోపంతో ఊగిపోయాడు. రాణీ వాసానికి మాయనిమచ్చ. బిడ్డను కోల్పోయిన తుఖాదేవి మతిహీనంతో పిలవగానే పరుగెత్తిన పిరికి వీరేంద్రుని తలచుకుని అతన్ని ఓడ్రదేశంకు పొమ్మని కబురు పంపాడు. ఆ కబురు చేరవేయడా నికి కొందరు సైనికులు బైలుదేరుతుండగా ఒక కీలకమైన దుర్వార్త ఆయాసపడ్తూ మోసుకువచ్చాడు ఒక వార్తాహరుడు.


వీరేంద్రుడిని రాణీవాసం వద్ద ఎవరో గుర్తు తెలియనివారు దారుణంగా హత్య చేసారు. శవం గుర్తుపట్టనంతగా కత్తి వేటులకు గురయినట్టు చెప్పాడు.


ఆ వెంటనే దండనాయకుడు స్వయంగా వచ్చి చెప్పాడు. వీరేంద్రుని హత్య అత్యంత దారుణంగా జరిగిపోయింది. రాణీవాస ప్రాంగణంలో ఇలా జరగడం నమ్మశక్యం కాకుండా ఉంది. అదీ అక్కడ ఉండేది కేవలం స్త్రీలు మాత్రమే. వాళ్లు యుద్ధవిద్యలు నేర్చినవారు కాదు. మరి ఎవరు చేసారు. 


"ఈరోజు తిమ్మరుసు వారికి శిక్ష అమలు అయినందున నగరమంతా ఉద్రిక్తంగా ఉంది. ఆయన పైన సానుభూతి వెల్లువెత్తుతోంది. కనుక విషయం ఏలిన వారికి వివరించాను.” అని చెప్పాడు.


"వీరేంద్రుని చంపిన హంతకులు వెంటనే మనకు చిక్కాలి వెదికి పట్టుకోండి. ఆ హత్య వెనుక కారణాలు కావాలి. అన్నట్టు తిమ్మరుసు బంధువులు, ఆయన సానుభూతిపరులను ఓ కంట కనిపెట్టండి. వారిలో ఎవరైన ఈ హత్య చేసి ఉండచ్చు. వీరేంద్రుడు మనకు దీర్ఘకాలం అతిధి. అతని ప్రాణరక్షణ మనదే. అలాంటిది అతన్ని కాపాడుకోలేకపోయాం."


"ప్రభూ రాత్రి మీరు అనుమానించిన బంధువులు తిమ్మరుసువారిని కలుసుకుని తిరుగుబాటు గురించి చర్చించారు. జైలు నుంచి తప్పించగలమని చెప్పారు. అందుకు తిమ్మరుసు అంగీకరించలేదు. రాజాజ్ఞ మీరవద్దు. ఇందుకు విరుద్ధంగా ప్రవర్తిస్తే తను ఆత్మహత్య చేసుకుని తనువు చాలిస్తాను అని హెచ్చరించారు. ఈ విషయం రాత్రే చెప్పేవాళ్లం కానీ మీరు తీవ్ర దుఃఖంతో ఉన్నారు."


రాయలు మళ్లీ ఆలోచనలోపడ్డాడు. తిమ్మరుసు తప్పించుకుపోవాలంటే అతనికి ఆ జైలు గోడలు అడ్డుకావు. తన పై ఇంకా విధేయత చూపిస్తునే ఉన్నాడు. ఆయన ఎవరికి అర్ధంకాడు. పసివాడ్ని చంపి ఇంతదాకా ఎందుకుతెచ్చుకున్నాడు. చివరికి శిక్ష అమలు అయ్యింది అనే మాట రాయలు జీర్ణించుకోలేకపోతున్నాడు. తనని పెంచిన అప్పాజీని తను కన్నులు ఊడపెరికించి నందున తీవ్రంగా బాధపడ్డాడు.


ఆరోజు నగరమంతా సైనికుల పహారా మధ్య ఎక్కడ ఎలాంటి ఉద్రిక్తత తలెత్తినా అణిచివేయడానికి రంగం సిద్ధంఅయ్యింది. వీరేంద్రుని హత్య గురించి ఏ చిన్న ఆధారం లభించలేదు. వాస్తవానికి ఆ హత్యతో నగరంలో ఒక విధంగా సద్దు మణిగింది. అర్ధరాత్రి వేళ ఓ దండనాయకుడు రాయలను కలుసుకుని ఓ లేఖను అందించాడు. అది రామలింగకవి పూనా నుంచి రాసుకున్న లేఖ..


"ఇంతరాత్రి వేళ ఓ లేఖకు అంత ప్రాముఖ్యాన్ని ఇచ్చి వచ్చావా, ఏముంది అందులో ” రాయలు అడిగాడు. 


”ఈ లేఖను తమరే చదవాలి. ఇతరులెవ రు చదవద్దు అని ఓ నియమం విధించి ఆ కవిగారు ఎవరో దారిన పోయినవానితో పంపినారు.” అని లేఖను అందించాడు.


లేఖను తెరిచాడు రాయలు. అందులో ఏముందోనని చదవబోతూ "అవునూ ఈ లేఖను తెచ్చినవారు ఎవరో దారిన పోయినదానయ్యా! అంటే ఇలానే మన 

రహస్యాలు ఇతరులకు తెలియజేయడం. ఛ ఛ ఏమయ్యా ఈ కవికి బుద్ధిరాదా ? ఇంతకీ ఆ దానయ్యను నీ అధీనంలో ఉంచావా ? వదిలేసావా ఈ పిచ్చి కవి ఏ రహస్యాలు ఇందులో ముచ్చటించాడో ” అని చిరాకుపడ్డాడు. 


గుటకలు మింగాడు దండనాయకుడు.


రాయలు చదివి ఒక్క ముక్క అర్థంకాక పోవడంతో “ఈ కవికి జీవితమంతా హాస్యమేనా? ఏదో పిచ్చిరాతలకు ఏకంగా చక్రవర్తినే వాడుకుంటున్నాడు. ఈ అర్ధరాత్రి నాకు నిద్రాభంగం కల్గించినందు కు అతనికి ఈసరికి మరణదండన విధించే వాడిని. ఈ చెత్తను మోసుకువచ్చిన దానయ్యను ఖైదు చేయండి. వాడిని విచారించి తగు శిక్ష విధించాలి. అసలే పుత్రశోకంతో ఉన్న నాకు నిద్ర పట్టడమే గగనంలా ఉంటే ఏదో చెత్తరాసి నిద్రాభంగం కల్గిస్తాడా ” అని లేఖను ఓ మూలకు విసిరికొట్టాడు. దండనాయకుడు చెమటలు పోసి వెనుదిరిగిపోయాడు.


ఎర్రని ఎండ శరీరం పై పడడంతో రాయలకు నిద్రాభంగం అయ్యింది. ఆ రాత్రి తన కోట పైభాగంలో నిద్రపోయిన రాయలకు ఎండకు ఒళ్లంతా చిమచిమ లాడిపోసాగింది. అల్లంత దూరంలో నిలబడున్న దాసీజనాలచే ఆ క్రింది పడున్న లేఖను తెప్పించుకుని చిరు కోపంతో అందుకున్నాడు. రామలింగడికి ఒక్కోసారి వక్రబుద్ధి ఏలుతుంది అనుకుని ఆ లేఖను మరోసారి చదివాడు.


జనారణ్యంలో సింహమా, నీ తేజం గురించి ఇక్కడ కొన్ని పులులు చెప్పుకుంటుంటే విని అవి ఎలా తోక ముడిచాయో అని కళ్లప్పగించి మరీ చూసే భాగ్యం కలిగింది. తాటాకుల పై కొనగోళ్లతో రాసే కొన్ని చిలుకలకు నేను గొప్పవాడిగా కన్పించాను. అవి ముద్దు ముద్దుగా నన్ను ఎత్తాయి. మీ సింహం గుహలో రకరకాల చిలుకలకు తాటాకుల పని కల్పించిన తీరు భలేభలే అని అన్నాయి. చివరగా ఓ చిలుక చెప్పింది. మీ సింహం మా ప్రాంతపు ఓ రాబందును తన గుహలో పెట్టి ఎందుకు పోషించాలి. అది నూరుగొడ్లు తిన్న రాబందు కదా! ఆ రాబందువు వలన మీకు మీ సింహంకు అపకారమే అని పలికాయి. అందుకు నేనేమి బదులిచ్చానంటే ఆ రాబందు ఓ గులాబి పువ్వును సింహానికి ఇచ్చింది. కనుక తప్పదు, ఏది ఏమైనా ఆ రాబందును వదిలించుకుంటే తప్ప మీకెవరికి గతులుండవు అని చిలుక జోస్యం చెప్పింది.


ఆ చిలుక పలుకులు విన్నాక భయమేసింది. ఆ రాబందువు తను గులాబి పువ్వులో తీయని విషం నింపింది. అది ఎంత ప్రమాదమో... గులాబికి తప్పని పరిస్థితి. ఆ విషం వలన సింహానికి, గుహకు, జనారణ్యంకు, తాటాకు చిలుకలకు ఏదో రోజు ప్రాణ పమ్రాదం తప్పదు. ఆ రాబందువు ఇక్కడ చేసిన నిర్వాకాలు చాలా ఉన్నాయి.


ఇట్లు :


తాటాకు రామచిలుక


రాయలకు మరోసారి చిర్రెత్తుకు వచ్చింది. ఆరోజు తను రాసిన జాంబవతీ కళ్యాణం గురించి భువనవిజయంలో నోటికి వచ్చినట్టు కూసాడు. ఇంకా దాన్ని మరవక ఆ కావ్యాన్ని మరోసారి కించపరిచేందుకు సాహసించి, మళ్లీ సింహాలు, పులులు, చిలుకలు, రాబందులు అని ఎక్కడ్నించో కూచుని ఏమేమో రాస్తున్నాడు. ఈతడు అసూయపరుడు, నా కవిత్వాన్ని ఇలా కించపరచడంలో ఇలా తన చాకచక్యం ప్రదర్శిస్తున్నాడు. ఆంధ్రుడు అసూయ పరుడు అని పెద్దలు ఊరకే అన్నారా ! కనుక ఈతనికి తగు విధంగా గర్వభంగం చేయాల్సిందే అని రోషపూరితుడై అక్కడ చేతులు కట్టుకుని నిలుచున్న దండనాయ కునికి వెంటనే ఆదేశించాడు.


"ఈ నగరంలో రామలింగకవి ఇటీవల లింగిశెట్టి వద్ద కొనుకున్న ఖరీదైన భవంతిని స్వాధీనం చేసుకోండి. అందులో ఉన్న విలువైన సామగ్రిని మన ఖజానాకు జమ చేయండి. గోవులను మన గోశాలకు తరలించండి. అక్కడ పరిచారికలను తరిమేయండి. రామలింగడు కాశీ నుంచి తిరిగి వచ్చి నగరంలో అడుగుపెట్టిన మరుక్షణం ఖైదు చేయండి. ఈ లేఖను కొత్వాలు కార్యాలయంలో భద్రపరచండి.”


రాయలకు పుత్రుడ్ని కోల్పోయిన నాటి నుంచి అతనిలో ఒకింత మతిస్థిమితం తప్పింది. ఏ విషయాన్ని తట్టుకోలేకపో తున్నాడు. పెనం మీదున్నట్టుగానే ఉంటున్నాడు. పాలన విషయంలో వాయిదాలు వేస్తూనే ఉన్నాడు. సభను పూర్తిగా నిలిపివేసాడు. ఒక్కడే తన మందిరంలో ఎప్పుడు మద్యం మత్తులో జోగుతున్నాడు. తుఖాదేవి మూడు రోజులుగా అన్నపానీయాలు ముట్టలేదని ఇలా అయితే ఆమె పరిస్థితి ప్రమాదం అని రాజ వైద్యులు చెప్పినట్టు ఓ పరిచారిక చెప్పడంతో ఆమెను కలిసేందుకు వెళ్ళాడు.


తుఖాదేవి అందానికి మరో పేరు. అలాంటిది ఈరోజు ఆమె తైలసంస్కారం లేని జుత్తుతో పిచ్చిదానిలా ఉంది. ఆమె ఎన్నడూ మాసిన చీర ధరించడం తన పై అలకబూనినప్పుడు కూడా చూడలేదు. ఆ చీర పై అక్కడక్కడ నెత్తురు మరకలు ఎండిపోయి కన్పించాయి. ఆమె పూర్తిగా నీరసంతో ఉంది. ఆమె ప్రక్కనే కూర్చుని “పోయినవారిని తీసుకురాలేం కదా ! నా కోసం నీ ప్రాణాలు నిలుపుకోవాలి" అని సముదాయించాడు.


బావురుమంది. రాయలు ఆమె చేత కొన్ని పండ్లు తినిపించాడు. "దేవీ, ఇక్కడ నీ బందువు వీరేంద్రుడు చంపబడడం చాలా చిత్రంగా ఉంది. నీకెవరిమీదైన అనుమానం ఉందా ? హంతకులు ఎలా రాగలిగారు. మగపురుగు చొరశక్యం కాని విధంగా ఉన్న రాణీవాసంలోకి ఎలా అడుగుపెట్టారు. మన తిరుమలరాయల శోకంతో ఏదీ పట్టించుకోలేకపోతున్నాను. నీ చీర పై ఆ నెత్తురు మరకలేంటి?”


తుఖాదేవి రాయల ప్రశ్నలకు బదులీయక "ప్రభూ ఇక్కడ పని చేసే ఒక దాసీ చెల్లెలు రామలింగని ఇంట ఉందట. ఆమెను దండనాయకుడు పొమ్మన్నాడట. ఆ ఇల్లు స్వాధీనం చేసుకున్నారని చెప్పింది. రామలింగని ఇంటిని ఎందుకు స్వాధీనం చేసుకున్నారు.” నీరసంతో లేని ఓపిక తెచ్చుకుని మరీ అడిగింది.


రాయలు లేఖ గురించి చెప్పాడు. ఆమె కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. ఆ లేఖను ఉన్న పళంగా తెప్పించి మరీ చదివింది. ఆ నీరసంలో పెద్దగా నవ్వింది. తెరలు తెరలుగా నవ్వింది.


రాయలు తన ప్రాణ సమానురాలు ఇలా మళ్లీ నవ్వుతుందని అనుకోలేదు. లో లోపల రామలింగడిని అభినందించాడు.


" దేవీ ఎందుకు అంతగా నవ్వుతున్నావు. అందులో ఏముంది ? ఆ రామలింగడు నా కావ్యాన్ని కించపరిచేందుకు అలా రాసాడు. అందుకే శిక్షించాను.”


"ప్రభూ అతడు శిక్షార్హుడు కాడు. మన శ్రేయోభిలాషి. కాకుంటే కాశీకి పోతూనే మనకు ఓ గుప్త సందేశాన్ని, ఓ వేగును మనకు ఇచ్చాడు.


ఇందులో సింహం తమరు, పులులు ఓడ్ర దేశపువారు, తాటాకులు గోరుతో రాసే చిలుకలు కవులు, సింహం గుహ అంటే మీ భువనవిజయం, ఇక రాబందువు మా బావ వీరేంద్రుడు. అతడు నూరుగొడ్ల తిన్న రాబందు. ఇందులో అసత్యమేదీ లేదు. అతడి వలన ప్రమాదం అని తీవ్రంగా హెచ్చరించాడు. ఇక లేఖను ఏ దానయ్య తో పంపినందున తెలివిగా జంతువుల పై రాసి పంపాడు. అతన్ని అభినందించా ల్సింది పోగా శిక్షిస్తారా ప్రభూ !”


రాయలు ఆశ్చర్యపోయాడు. ఒకింత సిగ్గుపడ్డాడు. గట్టిగా తల విదలించాడు. క్షణాల్లో రామలింగని పై వేసిన శిక్షను రద్దు చేసాడు. రాణీవాసంలో హత్య గురించి పరిశోధిస్తున్న కొత్వాలు పటేల్ ఓ చిన్న నివేదికను అక్కడే ఉన్న రాయలకు ఇచ్చి వెళ్లాడు. 


హత్య జరిగింది రాణీవాసంలో, అదీ తుఖాదేవి మందిర ప్రాంగణంలో జరిగింది. ఆమె దుండగులను చూసి ఉండొచ్చు. ఆమె పిలుపు మేరకు వీరేంద్రుడు అక్కడికి వచ్చాడు. కనుక అతడు హత్యకుగురయ్యే ముందు ఆమెతో మాట్లాడినట్టు దాసీ జనాలు చెప్తున్నారు. పట్టపురాణీవారిని ప్రశ్నించే సాహసం మేం చేయలేం కనుక శ్రీవారికి విన్నవించుకుంటున్నాం.'


రాయలు తుఖాదేవికి విషయం చెప్పి "వీరేంద్రుని హంతకులని నీవు చూసావా ?" అని అడిగాడు. ఆ వెంటనే భృకుటి ముడివైచాడు. 


"దేవీ నీ చీరపై ఆ నెత్తురు మరకలు ఏమిటి అని అడిగితే చెప్పలేకపోయావు. నీకు ఆ హత్యకు చాలా ప్రత్యక్ష సంబంధం ఉండి ఉండాలి. నిజం చెప్పు. లేకుంటే దాసీ జనాలను నేరుగా అడుగుతాను." కటువుగా అడిగాడు.

👳‍♀️

*సశేషం* 

꧁☆•┉┅━•••❀❀•••━┅┉•☆꧂


*తెనాలి రామకృష్ణ -  34*

👳‍♀️


*నవ్వునాలుగు విధాల చేటు - 3*


 

“దేవీ నీ చీరపై ఆ నెత్తురు మరకలు ఏమిటి అని అడిగితే చెప్పలేకపోయావు. నీకు ఆ హత్యకు చాలా ప్రత్యక్ష సంబంధం ఉండి ఉండాలి. నిజం చెప్పు. లేకుంటే దాసీ జనాలను నేరుగా అడుగుతాను." కటువుగా అడిగాడు రాజు. 


“నేనే నా చేతులతో చంపాను. వాడే నా కొడుకును చంపాడని నా అనుమానం. వాడికి మీరు మీ వంశం పై తీరని పగ ఉంది. వాడు చంపలేదు అని అనుకోలేం. ఈ చేతులతో చంపాను.”


"మరి అప్పాజీ చంపడం చూసాను అని అన్నావు. ఇప్పుడు వీరేంద్రుడంటున్నావు. నీవు తలాతోకలేని మాటలతో ఘోరాలకు ఆద్యం పోస్తున్నావు.” 


"హత్యను కళ్లార చూడలేదు. ఈ ఇద్దరిలో ఎవరో ఒకరు చేసారు అన్నది నిజం. ఒకరిని మీరు శిక్షిస్తే మరొకరిని నేను శిక్షించాను. నా ముద్దుల పట్టిని చంపడం నేను జీర్ణించుకోలేకపోతున్నాను. ఆ పసివాడి హంతకులు ఎంతమంది ఉన్నా వారిని జీవాలతో వదలను. నేను రాజ మాతను కాకుండా చేసినందుకు ఆ ఇద్దరు శిక్షింపబడ్డారు.”


"అప్పాజీని నీవు హత్య చేస్తుండగా చూసావా లేదా? నాకు నిజం చెప్పు. అంతటివాడికి నీ మాట మీదనే ఘోరమైన శిక్ష విధించాను.”


"నేను చూడలేదు. కానీ అతని మాటల్లో తిరుమలరాయలకి ఇప్పట్లో పట్టాభిషేకం వద్దని చెప్పడం అతన్ని అనుమానించాల్సి వచ్చింది. నేను కబురంపి అడిగానా, ఎందుకు రాణీ వాసంలోకి అంత రాత్రి వేళ రావాలి. ఉదయం రావచ్చుకదా ! " ఆమె తన తప్పును కప్పిపుచ్చుకునే ప్రయత్నం లో వితండవాదంలో బదులిచ్చింది.


రాయలు వెనుదిరుగిపోతుండగా.. "ప్రభూ ! నేను చేసిన హత్యని రచ్చకెక్కించ వద్దు. అది మనకు మన వంశాలకు రానున్న తరాలకు పెద్ద మచ్చలు. ఆ నీచుడు వీరేంద్రుడుని చంపినది, తిమ్మరుసు సానుభూతి పరులనే చెప్పాలి. ఆ పైన మీ ఇష్టం”.


"సరే ఆ నెత్తుటి మరకలున్న చీరను విప్పి పారేయ్.”


ఈ చీరలో ఆనందం వెతుక్కుంటున్నాను. నా చిట్టి తండ్రిని చంపినవాడి నెత్తురుతో నా శోకాన్ని పూడ్చుకుంటున్నాను."


ఆమె వంక అదోలా చూసి అక్కణ్ణించి వెళ్లిపోయాడు రాయలు.


ఆ మరుసటి రోజు రాణీవాసపు దాసీలను పిలిపించి రాయలే స్వయంగాప్రశ్నించాడు. వారు ఏదీ దాచకుండా కుండబద్దలు కొట్టినట్టు చెప్పారు. చాలా కొత్త విషయాలు తెలుసుకున్నాడు. తుఖాదేవిని వీరేంద్రుడు ఏ విధంగా లోబరుచుకుంది, ఆమె ఎందుకు భయపడింది, వారి తొలి ప్రేమ వ్యవహారం ఏ క్షణమైనా బట్టబయలు చేస్తానని బెదరింపులు కారణం అని తెలుసుకున్న రాయలు పూర్తిగా మనస్సు వదిలేసాడు. అతడి గుండెలలో గల ప్రేమతో నిండిన అరలు ఒక్కసారిగా వెలవెలబోయాయి. ఇంక ఆమె ముఖం చూడాలనిపించలేదు. ఆమె వీరేంద్రుడిని స్వయంగా శిక్షించడంలో ఆంతర్యం కూడా అర్ధంచేసుకోగలిగాడు.


వీరేంద్రుని చంపింది తిమ్మరుసు సానుభూతిపరులే అని నగరంలో దండోరా వేయబడింది. సర్వత్రా ఆనందం వెల్లివిరిసింది.


గజపతుల నుంచి ఓ లేఖ వచ్చింది. అందులో రాయలకు ఓ రహస్యం వివరింపబడింది. ఏమిటంటే తుఖాదేవి కూతురు అని చూడకుండా ఆమె వివాహానికి ముందు జరిగిన ప్రేమ వ్యవహారం గురించి వివరించారు. దీనికి కారణం వీరేంద్రుని దారుణ హత్యను వారు జీర్ణించుకోలేకపోయారు.


రాయలకు తుఖాదేవి పై కోపం ఏ మాత్రం రాలేదు. దానికి కారణం ఆమె రహస్యాలు దాచినందున చేతికి అందిరావల్సిన కొడుకును కన్నవారి వలన పోగొట్టుకుంది. ఇంతకంటే ఆమెకు తను శిక్షించాల్సింది ఏమీ లేదు. ఆమె ముఖం చూడరాదని చివరగా నిర్ణయించుకున్నాడు. 


పాలన మీద, అధికారం మీద పూర్తిగా వ్యామోహం సడలిపోయింది. వెంటనే దండనాయకులపై పాలనాభారం వదిలి తను తన అంతఃపురం వీడకుండా మద్యం మత్తులో మునిగితేలిపోసాగాడు. తుఖా దేవి ఎన్నో వినతులను పంపుకుంది. ఒక్కసారి తను చూడాలని ఆశపడింది. రాయలు ఆమెతో బాటు మిగిలిన రాణులకు తన దర్శనం ఇవ్వకుండా మొండికెత్తాడు. తీవ్రమనోవేదనకు గురయ్యాడు. ప్రాణప్రదంగా ప్రేమించిన తుఖాదేవి ఇలా చేయడం తట్టుకోలేక

పోయాడు. ఆమె కారణంగా తనని పెంచి పెద్ద చేసిన తిమ్మరుసును తను ఘోరాతి ఘోరంగా శిక్షించడం జీర్ణించుకోలేక

పోయాడు.


ఖైదు నుంచి తిమ్మరుసు ఎప్పటికప్పుడు రాయలు పరిస్థితిని సమీక్షిస్తూనే ఉన్నాడు. రాయలకు అండగా తన అన్న కుమారుడు వల్లభరాయలను నియమించాడు. కళ్లు లేని కబోదిగా కాకుండా ఇంకను రాయల వారి క్షేమం కోరుతున్నందున అతని సానుభూతిపరులు మాట జవదాటలేక పోయారు. లేకుంటే తిరుగుబాటు సునాయాశంగా జరిగిపోయి చరిత్ర పుటలకెక్కేది. 


తిమ్మరుసు పక్షం చేరినవారిలో దండనాయకులు, అచ్యుతరాయలు, గోవిందరాయలు, కొందరు సామంత రాజులు ఉన్నారు. ఒక దశలో గోవింద

రాయలకు పట్టం కట్టే పరిస్థితి కూడా నగరంలో కోడైకూసింది. ఆనోట ఈనోట విన్న రాయలు పట్టించుకోలేదు. కారణం పూర్తిగా వికలమైన మనస్సుతో పుత్ర శోకంతో మిగిలాడు.


ఒకరోజు న్యాయనిపుణులను పిలిపించి రాయలు తన మరణశాసనాన్ని రాయించాడు. అందులో తన సవతి తల్లి ఓబాంబిక మనుమడు సదాశివరాయలకు సింహాసనం దక్కాలి. అతడు చిన్నవాడైన కారణంగా కేవలం రాజ్య సంరక్షకులుగా తన తమ్ముడు అచ్యుతరాయలు అతనికి తోడుగా తన అల్లుడు రామరాయలు బాధ్యతలు స్వీకరించాల్సిందిగా రాసాడు.


ఇది జరిగిన కొద్ధి రోజులకే రాయలు హఠాత్తుగా చనిపోయాడు. రాయల మరణవార్తను తెలియనీయకుండా తిమ్మరుసును చెర నుంచి తప్పించి విజయనగరానికి దూరంగా తీసుకు

పోయాడు గోవిందరాయలు. దీని వెనుక పలువురు రాజోద్యోగులున్నారు.


భోగలాలసుడైన అచ్యుతరాయలు సింహాసనం అధిరోహించాడు. రామ రాయలు పాలన విభాగం సర్వం తానై చూసే ఒప్పందం పై పాలకుడైయ్యాడు. రాయలు చావు వార్త తప్ప మిగిలినదంతా తిమ్మరుసుకు తెలుసు. బాగా వృద్ధుడై అనారోగ్యాలకు గురవుతూ దైవచింతన వైపు మొగ్గాడు. పాలన లోపలు మార్పులు గురించి గోవిందరాయల నుంచి వినడం వరకే తిమ్మరుసు మిగిలాడు.


మరో ఆరుమాసాలు గడిచాయి.


తెనాలిరామలింగడు నగరంలోకి వస్తూనే రాయల మరణవార్తను విని హతాశుడైయ్యాడు. వరుసగా జరిగిన పరిణామాలను తెలుసుకుని చింతించా డు. రాయల సమాధి వద్దకు వెళ్లి చిన్న పిల్లాడిలా రోదించాడు. అప్పటికే కొందరు కవులు నగరం వదలి తలో దిక్కుకూ వెళ్లిపోయారని తెలిసి చాలా బాధపడ్డాడు.


తుఖాదేవిని కలుసుకున్నాడు. ఆమె భోరున విలపించింది. 


"మహాకవి మీ మాటలను విని ఆచరించ లేకపోయాను. భయపడ్డాను తీరా మీరు ఊహించినట్టే కొడుకును, చివరికి రాయల వారిని కోల్పోయాను. అతిహీనంగా బతుకు ఈడ్చుచున్నాను. నేను చేసిన తప్పిదాలు క్షణక్షణం బాధిస్తున్నాయి. చివరికి ఆ వీరేంద్రుడ్ని నా చేతులతో పొడిచి పొడిచి కూలదోసాను. అతడు విలవిలమని కొట్టుకుంటుంటే దండ నాయకుడు మరి కొంతమంది కత్తికోకండ గా నరికివేసారు. నాలో రేగిన పగ తీరింది. కానీ, నేనంటే ప్రాణం పెట్టే భర్తను, నా ముద్దులపట్టి తిరుమలరాయలను శాశ్వతంగా పొగొట్టుకున్నాను. ఆ ద్రోహులు, నా ఈ గతికి కారకులు నా పుట్టింటివారు, ఇంతవరకు నా ముఖం చూడరాలేదు." అని విలపించింది.


ఆమెను ఓదార్చి తిమ్మరుసు ఉనికి తెలుసుకుని అక్కడికి ప్రయాణమయ్యా డు. కనుగుడ్లు కోల్పోయిన వృద్ధ సింహంలా ఉన్న తిమ్మరుసును చూసి..


“అప్పాజీ మీకా ఇంతటి దుర్గతి పట్టింది. అయ్యో నేనున్నాను కాను. మీకు బదులు నా కళ్లను ఇచ్చి మిమ్మల్ని రక్షించుకునే వాడిని.” అని చేతులు పట్టుకుని ఏడ్చాడు.


“నాయనా రామలింగా, నీవా ఎప్పుడు వచ్చావు. నీ ప్రయాణం బాగా అయినదా? అన్నట్టు నీకు గుర్తుందా నేను చెప్పిన మాటలు, గయలో మనకు కప్పం కడ్తున్నట్టు ఇబ్రహీం లోడి శాసనం రాయించాడా ? నీవు చూసావా” ఆత్రంగా అడిగాడు.


“చూసాను గయలో రాయబడి ఉంది. ఆ విషయం చెప్పుదామని వస్తే ఇంకేం ఇక్కడ మిగిలింది. సర్వం శూన్యం ఐపోయింది. మన రాయలు దివ్య జ్యోతి అయి మన వెలుగులను తీసుకుపోయాడు.” అని ఏడ్చాడు.


"రాయలు మరణించాడా ? గోవిందరాయా ఒక్కసారి ఇటు వచ్చి నాకు నిజం చెప్పు.” అని ఎలుగెత్తి పిలిచాడు.


గోవిందరాయలు వస్తూనే నాలుక కొరుక్కున్నాడు. అయ్యో రామలింగకవికి లోగుట్టు చెప్పనందువలన రాయల మరణం తిమ్మరుసుకు తెలిసిపోయింది. ఇప్పుడు ఏది దారి ? అని దారులు వెతుకుతూ వచ్చి నిలబడ్డాడు.


"గోవిందరాయా ఈ వృద్ధునికి నిజం దాచి మరింత గుడ్డివాణ్ణి చేసావు. ఈ చేత్తో పెంచి పెద్దవాడిని చేసిన నా శ్రీకృష్ణదేవరాయలని కడసారి చూసుకోలేకపోయాను. నాకు ఇంతకంటే శిక్ష ఏముంటుంది.” అని దుఃఖించాడు.


రామలింగడు కొంతసేపు అలానే వదిలేసి ఆ తరువాత తిమ్మరుసుకు ధైర్యం చెప్పి 'తను రాయలు లేని విజయనగరంలో మరి నివాసం ఉండలేను. మరో రాజు పంచన చేరలేను. ఇక బతుకుదారి ఎలా అని ఆలోచిస్తున్నాను. పిల్లలు చిన్నవారు వారి కోసం బతకాలి' అని తన గోడు చెప్పుకున్నాడు.


“నాయనా రామలింగా, రాయలు లేకుంటే నేను లేను. నీవు బతుకు దారికై విచారించకు. నీవు ఏ రాజుల వద్దా మనలేను అని అనుచున్నావు. మహా మండలేశ్వరుడు పెదసంగభూపాలుని వద్ద కార్యనిర్వాహకోద్యోగిగా పని చేసే వేదాద్రి మంత్రిని నీకు పరిచయం చేస్తాను. అతడు నిన్ను అన్ని విధాలుగా ఆదుకొనగలడు. నాయనా గోవిందరాయా, ఒకసారి వేదాద్రిని నేను పిలిచాను అని పిలువు" అని చెప్పి పంపాడు.


చుట్టపు చూపుకు వచ్చిన వేదాద్రి పక్క వీధిలోంచి వచ్చి చేతులు కట్టుకున్నాడు.


"వేదాద్రి ఈతడు మహాకవి. అంతేకాదు ఆత్మాభిమానం గలవాడు. సమస్త కావ్యరస సుధామండన కుండలుడు. ఇట్టి కవిని పోషించాల్సిన శుభతరుణం నీకు లభించినది. ఇదే నీవు నాకు చేయవల్సిన చివరి పని. ఇంతకుమించి ఏమీ కోరను.”

అన్నాడు తిమ్మరుసు.

 

“తమాజ్ఞ తప్పక ఏ దోషం లేకుండా ఇచ్చిన మాటను నిలబెట్టుకుందును. " అని అప్పాజీ పాదాల పై ప్రమాణం చేసాడు.


రామలింగడు వేదాద్రికి చేతులు జోడించా డు. అతడు వైష్ణవం స్వీకరించిన మహానుభావుడు. అప్యాయంగా తన అక్కున చేర్చుకుని “ఒ కవి తిలకమా నేను ధన్యుడనయితిని.” అని ఆనంద బాష్పాలు రాల్చాడు. అప్పాజీ వద్ద శెలవు తీసుకుని బయల్దేరాడు రామలింగడు.

👳‍♀️

*సశేషం* 

꧁☆•┉┅━•••❀❀•••━┅┉•☆꧂


*తెనాలి రామకృష్ణ -  35*

👳‍♀️


*నవ్వు నాలుగు విధాల చేటు - 4*


మార్గమధ్యంలో పల్లకిలో వెళ్తున్న దూర్జటి కనిపించి పల్లకి దిగి రామలింగానికి ఎదురొచ్చి... 


"నాయనా చూసావా ! మన రాయలు తన మరణశాసనాన్ని రాసినపుడు నమ్ముకున్న మన గురించి కనీసం ఒక్క ముక్క అయినా ప్రస్తావించనందున ఈరోజున మనము తలోదిక్కయినాము. ఒకరా ఇద్దరా తెలుగు, కన్నడ, సంస్కృతం, ఉర్దూ భాషల కవులు మొత్తం 32 మంది ఏం  కావాలి, అందుకే అన్నాను రాజులు ఉన్మత్తులు వారి కొలువులు నరక ప్రాయంబులు, కాదంటావా? ఈ మధ్య ఏలికలైన అచ్యుతరాయలు ఓ కవి పట్ల దురుసుగా ప్రవర్తించాడు. ఈ కొత్త రాజు భోగం మనిషి, ఆ కవిని మెడ బట్టుకుని గెంటించాడు. పాపం ఆ కవి ఎంత బాధ పడ్డాడో కదా ! ఇంకనూ మనలో కొందరు చూరుపట్టుకుని వ్రేలాడుచందాన ఈ భోగ లాలసులు ప్రాపకం కోసం వెంపర్లాడుచు న్నారు. మన అందరికంటే పెద్దవాడు పెద్దన రాజాశ్రయం లేనిదే తను లేనన్నట్టుగా బతుకు ఈడ్చుచున్నాడు. ఎంతగా వారిని వేడుకున్నాడో నీవు చూస్తే చాలా జాలిపడతావు. ” అని వేదాంతిలా పెదవి విరిచి కొత్తగా తను రాసిన ఓ పద్యం ఆలపించాడు.


వేదం దిట్టగరాదుగాని, భువిలో విద్వాంసులం జేయనేలా? 

ధీచాతురిఁ జేసిన గులా మాపాటనే 

పోకక్షుద్బాధాదుల్ గలిగింపనేల? 

యది కృత్యంబైన దుర్మార్గులన్ ఛీ ! ధాత్రీశులఁ జేసేఁ, జేయనేటి కటకటా! శ్రీకాళహస్తీశ్వరా !


( తాత్పర్యం :- ఈశ్వరా ! బ్రహ్మను నిందించరాదు కానీ, అతడు, లోకంలో పండితులను ఎందుకు సృష్టించాలి? పోనీ, సృష్టింపబడిన వారికి ఆకలి వంటి బాధలు కలిగించుటెందుకు? పోనీ, సృష్టి ధర్మము, పడక తప్పదు అని అనుకొందము. ఈ పండితులను ఆదరించే శక్తి సామర్ధ్యము లున్న రాజులను కోపించి బుద్ది ఇవ్వకుండా దుర్మార్గులను చేసినాడేమి?)


రామలింగడు నవ్వి "తెలుగు సాహిత్యం రాయలవలే ఆరాధించువారు ఎవరు ? మనకు తెలిసింది కావ్య రచన తప్ప ఇతరత్రా మనం ఏం చేయలేం. బతకలేని వారు రాజుల ప్రాపకంకై పాకులాడక తప్పదు. నన్ను ఆశీర్వదించండి, నేను వేదాద్రి మంత్రి వద్దకు పోవుచున్నాను."


"రామలింగా రాయలవంటి చక్రవర్తిని మెప్పించినవాడివి చివరికి ఒక మహా మండలేశ్వరుని దయాలబ్ధంతో పని చేసుకునే చిన్న ఉద్యోగి వద్ద బతుకు ఈడ్చు వేదాద్రి మంత్రి వద్ద భుక్తికి చేరడానికి నీకు మనస్సేలా వచ్చింది. వినడానికి నాకెంతో కష్టంగా ఉంది. అందరి కంటే నీవు చాలా దయనీయ పరిస్థితిలో మిగిలావు." అని బాధపడ్డాడు.


"మీ కాళహస్తీశ్వర శతక రచన నూటికి నూరుపాలు కుప్పపోసిన నిజాలు. ఇక సెలవా మరి.” మిక్కిలి వినయంగా చేతులు జోడించి రామలింగడు వెను దిరిగాడు. 


దూర్జటి కళ్లలో చిన్న కన్నీటి పొర కదలాడింది. “నిన్నా ఈశ్వరుడే రక్షించు గాక" అని మనస్సులో కోరుకున్నాడు.


రామలింగడు కాళ్లీడ్చుకుని అలసాని పెద్దనార్య ఇంటికి వెళ్లాడు. అప్పుడు పెద్దన ఇంటి వద్ద అతని కుటుంబ సభ్యులు అంతా కలిసి ఏదో సుదీర్ఘ చర్చలో ఉన్నారు. రామలింగకవి వచ్చెను అని వారిలో ఒకరు చెప్పగా పెద్దనార్య రామలింగడిని పట్టుకుని ఒక్కసారి కట్టలు తెంచుకునే వరద ఏరులా కన్నీరు కార్చాడు


“నాయనా రామలింగా, ఇక మన భువన విజయం మూతబడింది. రాయల సాటి ఇప్పుడున్న రాజులు కాలేరు. మనమంతా దిక్కులేని పక్షులమయ్యాం. మన ఈ శేష జీవితం ఎలా గడపాలి. నాకు ధైర్యం చెప్పవచ్చావా ? అని చిన్నపిల్ల వానివలే ఏడ్చాడు. అతడితోబాటు అతని కుటుంబ సభ్యులు ఏడ్చారు.


రామలింగడు పెద్దన కన్నీటిని తుడిచి "మా అందరికి పెద్దదిక్కు అయిన మీరే ఇలా నీరసించిన ఇక మాకెవరు దిక్కు, ధైర్యం. మనకు మనమే కల్పించుకోవాలి." అని భుజం తట్టాడు.


శోకసముద్రం అయిన పెద్దనార్య చిన్న గొంతుతో ఓ పద్యం వినిపించాడు.


ఎదురైనచోఁదన మద కరీంద్రమునిల్పి కేలూతయొసఁగి యెక్కించుకొనియె మనుచరిత్రంబందుకొనువేళ బురమేగఁబల్లకి తనకేలబటిటయెత్తెఁ గోకట గ్రామద్యనేకాగహ్రారములడిగిన సీమలయందు నిచ్చె బిగువైన కవి గండపెండేరమున కీవదగునని తానే పాదమున తొడిగె


ఆంధ్ర కవితాపితామహా అల్లసాని పెద్దన కవీంద్రా అని తన్ను పిల్చునట్టి కృష్ణదేవ రాయలతో దివికేగలేక బ్రతికియున్నాడు జీవచ్చవంబగుచు.......


రాయలను తలచుకుని పెద్దనార్యలు కుళ్లి కుళ్లి ఏడ్చాడు. 


“నిజమే ఆ రాయలవారికి మాకంటే మీరన్నచో అభిమానమే కాదు ప్రాణం కూడా, మాకెవరికి దక్కని గౌరవం మీకే దక్కాయి. ఆయన పక్కన పట్టపుటేనుగు పై కూర్చుండబెట్టుకొనియెను. మీ మహా కావ్యం మనుచరిత్రను స్వీకరించినాడు. ఆయన స్వయంగా బంగారు గండపెండేరం మీ కాలికి తొడిగాడు. మీ పల్లకికి బోయగా ఒకవైపు మోసాడు. పెక్కు అగ్రహారముల ను కోరకనే మీకు ఇచ్చాడు. ఆంధ్రకవితా పితామహా అని ఆయనే మిమ్మల్ని నిత్యం పిలుచుకునేవాడు. ఇంతకుమించిన గౌరవం ఏ భాష కవికి లభించలేదు. ఇక చావు పుట్టుకలు మానవ సహజం. పెద్దలు తమకు తెలియనిది కాదు.” అన్నాడు రామలింగడు. 


"రామలింగా నీలో ముక్కుసూటితనమే కాదు. సాటివానిని అభినందించడం, అనునయించడం తెలుసు. కన్నీటిని తుడిచే పెద్ద మనస్సు గల వాడివి." అని అలసాని పెద్దనార్య అభినందించాడు.


అక్కడ నుంచి సెలవు తీసుకుని రాయలు లేని విద్యల నగరాన్ని వదిలేసి శాశ్వతంగా సాగిపోయేందుకు సిద్దమయ్యాడు. తనకంటూ మిగిలిన సామాన్లతో గూడు బండిలో భార్య బిడ్డలతో బయల్దేరాడు. నగర సరిహద్దుల వద్ద కొత్వాలు పటేల్ ఎదురై పాదాభివందనం చేసి వలవల ఏడ్చాడు. 


" మాకెన్నో విషయాల్లో పెద్ద మనస్సుతో పరిష్కరించిన మహానుభావుడవు. చివరికి ఈ నగరం వదిలి పోవుచున్నావా స్వామీ !” అని పుట్టెడు దుఃఖంతో అడిగాడు.


“తప్పదు కొత్వాలు ఇందులో మనం నిమిత్తమాత్రులం. ఏనుగు ఎక్కేవాడు ఏదో రోజు ఏనుగు కాళ్ల కింద పడక తప్పదు. కవులు, కళాకారుల బతుకులు ఇంతే ! సరే నిన్ను కలియకుండానే వెళ్లిపోవుచున్నందు కు నీకు నా మీద ఎలాంటి కోపం లేదు కదా !”


“అయ్యా తమవంటి వారిపై నాకెందుకు కోపతాపాలుంటాయి. తమరు ఇలా అతి చిన్నవాని కొలువుకు పోవడం నాకు భరించరానిదిగా ఉంది. అష్టదిగ్గాజాలలో ఎవరూ బతుకు తెరువుకై ఒక సామాన్య కొలువుకు వెళ్లడం జరగలేదు. అది మీకు మాత్రమే జరిగింది. ఒకప్పుడు ఇప్పుడున్న ప్రభువు అచ్యుతరాయలు సభలో మీరు చేసిన చిత్రవిచిత్రాలకు ఉబ్బితబ్బిబయ్యే వారు. ఇక రామరాయలైతే మీ పట్ల ప్రత్యేక అభిమానంతో ఉండేవారు. ఏదో మిషతో మీకు కానుకలను ఇచ్చేవారు. అటువంటి వారు ఈరోజు మీరు వెళ్లిపోతున్నారని నాలాంటివారు పదేపదే చెప్పినా కనీసం నిలువరించ ప్రయత్నం చేయలేదు. దీనికి కారణం చెప్పగలరా?" అడిగాడు రామలింగని వైపు జాలిగా చూస్తూ......


"ఇంతగా నా గురించి ఆలోచించిన వాడవు అదీ నీవే చెప్పు. నీ సమాధానం నా వద్ద ఉంది. అయినను చెప్పు.."


"ఏముందయ్యా, పదిమందికి వినోదం కోసం మీరు ఒక్కడిని వేలెత్తి చూపేవారు. ఆ ఒక్కడు వందలాదిమంది మధ్య నవ్వులపాలయ్యేవాడు. అలాంటివారు మీకు తెలియకుండానే మీకు శత్రువుల య్యారు. ఇక కడుపుబ్బ నవ్వేవారు ఎంతో ఆనందించినా మీరంటే భయపడేవారు. రాయలవారినే మీరు వేలెత్తి చూపేవారు. అంతటి సాహసం ఎవరు చేయగలరు? అయినను మీరు రోడ్డు మీద ప్రాణాలు పెట్టి మరీ ఆ పని చేసారు. హాస్య కదలికలన్నీ మీపాలిటి ఈరోజు శాపం అయినవి. మీరంటే గతించిన శ్రీకృష్ణదేవరాయల వారికి, తాతాచార్యుల వారికి, తిమ్మరుసు వారికి, అష్టదిగ్గజాలకు, మిగిలిన రాజోద్యోగులకు అందరికి మీరంటే చచ్చేటంత భయం. దేవరాయలవారు మిమ్మల్ని భరిస్తూ వచ్చారు. కానీ ఇప్పుడున్న అచ్యుతరాయలు, ఓ తప్పుల తడకగా అలవాటుపడిన వ్యసనపరుడు గా, భోగలాలసుడిగా ఉన్నందున మీరు ఎప్పుడైన నిలదీస్తారని భయం. కనుక వదిలించుకుంటున్నారు. ఇదంతా నేనుగా ఊహించినది కాదు. నగరమంతా కోడైకూయుచున్నది. ఇందులో ఏమైనా బాధ కలిగించినట్టు అనిపిస్తే నన్ను మన్నించండి." తనలో ఏదీ దాచకుండా చెప్పాడు.


"కొత్వాలు నీవన్నదానిలో నిజం ఉంది. కానీ నేను నీవన్నట్టు పదిమంది కోసం ఎవరిని వేలెత్తి చూపలేదు. మానసికంగా బాధించలేదు. కానీ నాకు తెలియకుండానే నేను అందర్ని భయపడేట్టు చేసుకున్నాను. కాని విషయాల్లో దూరాను. ఆ పరిస్థితులు అలాంటివి. సరే ఇకనైనా ఇలా జరగకుండా గిరి గీసుకుని బతకగలను. మహామంత్రి తిమ్మరుసు నాకు హాయిగా జీవించేందుకు ఓ అవకాశం కల్పించారు. ఆయన నన్ను శత్రువుగా చూడలేదు" ఒకింత సంతృప్తి వ్యక్తం చేసాడు.


“అందులో కూడా పెద్ద లోపం ఉంది. తిమ్మరుసు తలచుకుంటే ఈ నగరంలో మీకు పెద్ద హోదా కల్పించగలడు. అలాగే ఆయన మాటకు ఇప్పటికి విలువనిచ్చే అచ్యుతరాయలచే ఓ సర్వాగ్రహారాన్ని మీకు కట్టబెట్టించగలడు. కానీ, ఆయన కావాలనే మీ స్థాయిని చిన్నది చేయడానికి ఎక్కడో మారుమూల అతి చిన్న మండలేశుని వద్ద పని చేసే చిన్న జీతగాడి వద్ద కుదిర్చాడంటే అందులో ఎంత కుట్ర ఉందో మీకు తెలియదా ? అక్కడితో మీ కదలికలకు విలువలు లేకుండా చేయడం కాదా ? ఇతర రాజులెవ్వరు వారి ఆస్థానం లో అవకాశం కల్పించకుండా చేయడమే దీని వెనుక ఆంతర్యం.”


రామలింగడు నవ్వి “నాయనా మనిషి ప్రతి కదలికకు రాజకీయాలలో ముడిపెడతారు. నేను కవిని, ముక్కుసూటిగా వర్తించే బ్రాహ్మణుడను. నీవు చెప్పే రాజకీయాలు నాకు బొత్తిగా తెలియనివి. నీవన్నట్టే జరిగితే నాకిది గుణపాఠమే. ఇక శెలవు నాయనా. ఎప్పుడైనా పనిపడితే ఆ మారుమూల మండలేశానికి వస్తే నన్ను కలియకుండా పోవద్దు." అని చెప్పి గూడు బండిలో ఒదిగి కూర్చున్నాడు.


ఆ పక్కనే కూర్చున్న అతని భార్య కన్నీరు మున్నీరు అయి విలపించి “ కొత్వాలు చెప్పినది నిజం కాదా ? మీరు అందరిని పనిగట్టుకుని విమర్శించారు. ఫలితం మళ్లీ మనం తేరుకోలేని విధంగా జరిగింది” అన్నది. ఆమెను అనునయించి కన్నీళ్లు తుడిచాడు రామలింగడు.


కొత్వాలు ఒక వజ్రపుటుంగరాన్ని ఇచ్చి "నేను నా శక్తి మేరకు ఈచిన్న బహుమతిని ఇస్తున్నాను స్వీకరించండి, అన్నట్టు లోగడ వజ్రాల వర్తకుని వద్ద కొనుగోలు చేసిన ఖరీదైన భవంతిని ఒక దశలో రాయల వారు మీరు కాశీ వెళ్లినపుడు స్వాధీనం చేసుకున్నారు. కాశీ నుంచి వచ్చిన వెంటనే మిమ్మల్ని కారాగారంలో పడేయమని ఆజ్ఞాపించాడు. ఎందుకో ఆ తరువాత మనస్సు మార్చుకుని ఆ శిక్షను రద్దు చేసుకున్నారు. ఆ రద్దు అనేది భవనం విషయంలో జరగలేదు. ప్రస్తుతం ఆ భవంతిని సైనికుల శిబిరంగా వాడుతున్నా రు. ఈ మధ్య అచ్యుతరాయల వారికి చెప్తే ఆయన పట్టించుకోలేదు. ఇన్నేళ్ల రాయల వారి సహచర్యం మీకు ఏమీలాభించలేదు. మీరు దురదృష్టవంతులని చెప్పక తప్పదు. హాస్య బ్రహ్మలేకానీ ఆర్ధికబ్రహ్మలు కాలేక పోయారు” అన్నాడు.


“కొత్వాలు ఇక సెలవు.” అని చేతులు జోడించాడు రామలింగడు.


పడమటి కొండల్లోకి సూర్యుడు మెల్లగా ఒరిగిపోతుంటే రామలింగ కవి గూడుబండి నగరం వదిలి సన్నని బాటలో ఒక కొత్త దిక్కుకి సాగిపోయింది..విజయనగరానికి వీడ్కోలు చెప్తూ...


*సమాప్తం*


రేపు మరొక కధ చదువుకుని ఈ కధలను ముగిద్దాం. కొంత విరామం తరువాత పాఠకుల కోరికపై మళ్ళీ అక్బర్ బీర్బల్ చరిత్రతో కూడిన హాస్య కధను చదువుకుందాం...

👳‍♀️

*సశేషం* 

꧁☆•┉┅━•••❀❀•••━┅┉•☆꧂


*తెనాలి రామకృష్ణ -  36*

👳‍♀️


*మనిషి బుద్ధిగల చిలుక - 1*🦜


"ప్రభూ ! రామలింగకవి వద్ద ఉన్న మాట్లాడే రామచిలుకకు తెలియని శాస్త్రమే లేదంటే అతిశయోక్తి కాదేమో ! ఆ పిట్టని ఆ కవికి ఎవరో మహనీయుడు ఇవ్వగా లభించిందట. అట్టి పక్షిని అతను కేవలం పండ్లు పెట్టి పెంచగలడు. అదే మన మందిరంలో ఉంటే ఎలా ఉంటుంది? బంగారు పంజరంలో తియ్యనిపండ్లు, అడవి తేనె, సామాన్యులకు దొరకని అరుదైన కాయ ధాన్యాలు ఆ పక్షికి పెట్టి సాకగలం. దానికి మరింత మేథస్సు పెరగగలదు." అని పట్టపురాణి రాయల వారి దృష్టికి తీసుకువెళ్లింది. ఎలాగైనా ఆ రామచిలుకను తను పెంచాలనే కోరికతో ఓ రాత్రి తన మందిరంలో రాయలవారిని కోరింది.


"మహారాణీ ! ఆ కవి వద్దనున్న చిలుక ఎందుకు ? అంతకంటే మరింత అందమైనవి తెప్పించి ఈ మందిరం నింపగలను. ఆ కవి ఒక రకంగా తిక్క మనిషి, ఏ మాత్రం భయపడకుండా ఇవ్వనని మొండికేసిన మనమేమి చేయలేం” నచ్చజెప్పచూసాడు రాయలు.


“మన్నించండి మహారాజా ! ఆ చిలుక పలు శాస్త్రములను వల్లెవేసినది అని విన్నప్పటి నుంచి దానిని పెంచవలెనని దానితో సరదాగా గడపాలని ఆశ పడ్తున్నాను. నా ఈ చిన్ని కోరిక తీర్చండి" అని వేడుకుంది పట్టపురాణి. రాయలు ఆలోచించి చివరికి పట్టపురాణి చిరు కోరిక కాదనలేక సరేనని మరుసటిరోజు రామలింగకవిని స్వయంగా అడిగాడు. అందుకు రామలింగడు అయిష్టంగానే ఒప్పుకున్నాడు.


క్షణాలలో పంజరంలో చిలుక పట్టపురాణి ఇంటికి చేరినది. "రామలింగా నీవు ఇంత త్వరగా ఒప్పుకుంటావనుకోలేదు. నీవు చాలా వింతైన మనస్సుగలవాడివి. ఏది ఏమైనా మా రాణివారి కోరిక నీ సమ్మతితో తీర్చాను " అని రాయలు సంబరంగా చెప్పాడు. 


"ప్రభూ ఆ చిలుక మనిషిబుద్ది గల పక్షి. అది ఒక ముని ఇవ్వగా పుచ్చుకున్నాను. అది తర్కశాస్త్రములో దిట్ట. నా వద్ద చాలా కాలంగా ఉన్నా, దానికి రాజుల నీడన బతకాలనే ఆశ ఎక్కువ. ఈరోజు చాలా సంబరపడిపోయి ఉంటుంది. పోనీ, నావద్ద ఏమి తింటుంది. పండ్లు నేతిమిఠాయిలు తప్ప. రాణివాసంలో ముద్దముచ్చటగా జీవించగలదు. ప్రతి రాత్రి దాని చిలుక పలుకులు వింటూ నిద్రపోయేవాడిని. తమరిమాట కాదనలేక ఇచ్చాను.” దీనవదనంతో చెప్పి బయలుదేరాడు రామలింగడు.


రాయలకు ఆ చిలుకను తక్షణం చూడాలని ఆశ పుట్టి వెంటనే పట్టపురాణి ఇంటికి వెళ్లాడు. అక్కడ బంగారు పంజరంలో చిలుక ఉల్లాసంగా కనిపించింది. రాణి, ఆమె దాసీజనాలు చుట్టుముట్టి కేరింతలు కొట్టసాగారు. రాయలను చూడగానే “రాజాధిరాజా! యవనరాజ్య స్థాపనా చార్యుడా, సాహితీసమరాంగణ చక్రవర్తి స్వాగతం! సుస్వాగతం!!" అని పంజరం లోంచి ఎలుగెత్తి పలికింది చిలుక. అంతా నోళ్లు వెళ్లబెట్టి మరీ విన్నారు. రాయలు మతి తప్పినవాడిలా పంజరంలోకి చూసాడు. అక్కడ నిశ్శబ్ధం చోటు చేసుకుంది. 


“ఓ శుకరాజమా! నీచతుర సంభాషణ నాకు చాలా ఆనందింపచేసింది. ఎవరు నేర్పారు నీకీ మధురపలుకలు." అని పంజరంపై చిటికె వేసి మరీ అడిగాడు.


"విద్య ఒకరు నేర్పితే వచ్చేది కానీ, నాకు ఎవరు నేర్పలేదు. గురువు లేని విద్య నాకబ్బినది. అదెట్లన్న చెట్టు తొర్రలో శిశువుగా ఉన్నప్పుడు ఒక బోయవాడు నా తల్లితండ్రులను వధించి నన్ను నా తోటి మరో ముగ్గురన్నదమ్ములను వాడి బుట్టలో వేసుకుని, ఇంటిముఖంపట్టాడు. బుట్టలో మా ప్రక్కనే జన్మనిచ్చిన నా తల్లితండ్రుల శవములు చూసి నేను మా అన్నదమ్ములు కంటికి మింటికి ఏకధాటిగా ఏడ్చాం. పసివాళ్లం ఎగురుటకు రెక్కలు ఇంకా రానందున బిక్కు బిక్కుమంటూ ఉన్నాం. బోయవాడి గుడిశెలో వాడి పిల్లలు బుట్ట లోంచి మమ్మల్ని తీసారు. పిట్టలన్నిటిని వండమని చెప్పాడు బోయివాడు. 


“మరీ పిల్లపచ్చులు కొన్నాళ్లు పోయాక వండుకుంటే బావుంటాది." అని అతడి పెళ్లాం చెప్పి మా తల్లితండ్రులను నిప్పుల మీద కాల్చి ఆ తల్లీ పిల్లలు ఇష్టంగా తినే దృశ్యం ఇంకా నా కళ్ళలో కదులాడుతోంది. ఆ రాత్రి ఆ బోయిగుడిశెలో నన్ను తప్ప మిగిలిన నా సోదరులను ఓ పిల్లి వచ్చి ఎత్తుకుపోయింది. ఒంటరిగా ఉన్న నన్ను ఆ బోయిపిల్లవాళ్లు ఆడుకునేందుకు అడవి అంతా తిప్పేవారు. వారూ దయాహీనులు. వారి రాక్షసక్రీడకు ప్రాణములు ఏ క్షణమైనా పోయేవి. ఆ అడవిలో దర్బలు ఏరుకుంటు న్న ఓముని నన్ను చూసి.. 


“ఏయ్ పిల్లలూ ఆ చిన్ని చిలుక నిలుగుడ్లు వేయుచున్నది. కొంచెం నీరు పట్టినా బతకవచ్చు" అని జాలిపడ్డాడు.


"ఇది ఛస్తే కాల్చుకు తింటాం” అని బదులిచ్చి ఆ రాకాసి పిల్లకాయలు మరింత నన్ను హింసించారు. ఆ మునికి కోపం వచ్చి వారి నుంచి నన్ను లాక్కుని దయతో సాకాడు. అతడు రాచబిడ్డలకు విద్యలు నేర్పేవాడు. అవి విని నాకుగా నేను నేర్చుకున్నాను. ఆ గురుకులంలో చాలా కాలం ఉన్నాను. 


ఒకసారి ఆ ముని తనను చూడవచ్చిన రామలింగానికి నన్ను ఇచ్చి ఇది ఓ వింతైన చిలుక. శాస్త్రము తెల్సినది. నీకు పనికి వస్తుంది అని చెప్పాడు. అప్పట్నించి ఆ కవి వద్ద నేటి వరకు ఉన్నాను." అని తన పాతజీవితం గురించి చెప్పింది.


ఆ కథ విని రాణి బొటబొట కన్నీరు కార్చింది. ఆమెను చూసి దాసి జనం కూడా కన్నీరుమున్నీరయ్యారు. రాయలు విచార వదనంతో ఆ శయన మందిరంలో తల్పం పై నడుం వాల్చాడు. దాసిలంతా వెళ్లిపోయారు. తన కాళ్ల దగ్గర కూర్చున్న రాణీని చూసి "దేవీ పశుపక్ష్యాదుల్లో కూడా ఇలాంటి గాధలుంటాయా?” అని బాధపడ్డాడు. ఆ తరువాత మౌనంగా ఉండిపోయారు.


పంజరంలో చిలుక “నా గురించి మీరు బాధపడకండి. ఆనందంగా ఈ రేయి గడపండి." అని మృధుమధురంగా పలికింది. ఇద్దరూ అయోమయంగా పంజరం వైపు చూసారు.


తెలతెలవారుతుండగా రాణి తల్పం పై నుంచి లేచి దుస్తులు సరి చేసుకుని పంజరం గుర్తుకు వచ్చి అటు చూసింది. చిలుక నిశ్చల చిత్రంలా కనిపించింది. దగ్గరగా వెళ్లి చూసింది. 


"రేయి బాగా గడిచిందా? రాయలు వారు రశికులే ! ” అని నవ్వింది.


ఆ మాటలకు రాణి వారికి నిలువెత్తు సిగ్గు ఆవరించింది. మళ్లీ ఒక పక్షి మాటలకు తాను సిగ్గపడినందుకు నవ్వుకుని "ఏయ్ నువు భలే కొంటె చిలుకవు" అని అభినందించి తియ్యనిపండ్లు పెట్టింది.


"ఓ పట్టపురాణి, నీకు రాయలువారంటే ఎంతో ఇష్టం కదూ !" అడిగింది చిలుక.


" ఆయనంటే ఇష్టమే కాదు. నా ప్రాణం చూసావా. నేను కోరగానే నిన్ను ఆ బాపని నుంచి తీసుకువచ్చారు. నేనన్న ఆయనకి అంతులేని ఇష్టం. నీకు నిజమే చెప్తున్నా, నేనంటే ఆయనకు ప్రాణం" ఎరుపెక్కిన బుగ్గలతో చెప్పింది.


“మరీ గొప్పలు చెప్పకు, ఓ చిలుకను మీ వద్ద బతికీడ్చినవాడి వద్ద నుంచి తెచ్చి ఇవ్వడం కూడా ఈడేర్చిన కోరిక ఎలా అవుతుంది ?


"మగాడిని అనాదిగా ఆడది నమ్మి చెడిపోతోంది. అంతెందుకు రాయలవారికి నీవు మూడో పట్టపుభార్యవు. మీరే కాకుండా ఆయనకు మరి తొంబండుగురు భార్యలున్నారు. నీలాగనే ఆయనకు పన్నెండుమందీ ప్రాణప్రదములే. నీవు కోరినది చిలుక కనుక ఇవ్వగలిగాడు. భార్యలను త్యజించమంటే మగాడిగా అతడి బుద్ధి బయటపడుతుంది.” ఆ చిలుక కిలకిలలాడుతూ చెప్పింది. ఆ మాటలను విని అంతులేని ఆశ్చర్యానికి గురయ్యింది పట్టపురాణి.


నిద్రమేల్కొని రాయలు లేచి వచ్చాడు. 


“ఏమిటి నాకంటే ముందు చిలుక పలుకులు వింటున్నావు.” అని నవ్వుతూ అడిగాడు. రాణి ఒక్కక్షణం అక్కడ నిలువకుండా రాయలు వైపు చురచురా చూస్తూ వెళ్లిపోయింది. అర్ధంకాని రాయలు “ఓ చిలుక రాజమా, నా దేవి ఎందులకు ఏదో అలక బూనినట్లున్నది.” అని చిలుకకి అర్ధం అవుతుందో లేదోనని ముద్దుగా అడిగాడు.


"నీవంటి బహుభార్యలున్నవాడిపై భార్య అలకబూనదు ? చూసావా, రాజా! ఆమె కోరికపై నన్ను తెచ్చి ఇచ్చావు. క్షణికమే కదా ఆమె ఆనందం. ఒక్క విషయం చెప్తాను. పులిపాలను తెచ్చి ఇచ్చినా, ధనరాసులు కుప్పలుపోసినా, నమ్మని ఆడదాన్ని ఎవరూ నమ్మించలేరు. నిన్ను నీ భార్యలెవరూ నమ్మరు, స్త్రీ మనస్సు ప్రళయాంతకం కదా !"


ఆ చిలుకపలుకులు విన్నంతనే రాయలకు తల తిరిగిపోయింది. ఏమీ ఈ చిలుక యధార్థవాదం. ఎంత చక్కగా చెప్పినది. రాత్రంతా నాతో శయనించిన రాణివారు ప్రేమతో లేరన్నమాట. చిలుకన్నట్లు బహు భార్యలున్న వానికి ఏ భార్య నమ్మకంగా ఎటులుండగలదు? తనలో తర్కించుకోసాగాడు.


*సశేషం*


రేపు మరొక కధ చదువుకుని ఈ కధలను ముగిద్దాం. కొంత విరామం తరువాత పాఠకుల కోరికపై మళ్ళీ అక్బర్ బీర్బల్ చరిత్రతో కూడిన హాస్య కధను చదువుకుందాం...

👳‍♀️

*సశేషం* 

꧁☆•┉┅━•••❀❀•••━┅┉•☆꧂


**తెనాలి రామకృష్ణ - 37*

👳‍♀️


*మనిషి బుద్దిగల చిలుక  - 2* 🦜

    

"రాజా! నీతి శాస్త్రం చదివితివి కదా, ఎవరో పరపురుషునికి ఆనందాన్నిచ్చే దాన్ని కావాలంటే నీవు ఏరీతినో తెచ్చుకుని ఆ ఆనందం అనుభవించవచ్చు. కానీ అట్టి పురుషుని వద్ద నుంచి తెచ్చిన దాన్ని అంటే నన్ను నీ కాంతకు కానుకను చేయడం ఎంత వరకు సబబు. పరపురుషుని వద్ద ఉన్న దేనినైనా మన హిందూ స్త్రీలు ఆశించి కోరవచ్చునా ! ఇది ఏ ధర్మం ?" 


రాయలు ముఖంలో నెత్తురుచుక్క మిగలలేదు. అదోలా అయిపోయాడు.


"ఓ చిలుకా నీ పలుకులు ధర్మబద్ధమైన ఆణిముత్యాలు. చాలా పెద్ద తప్పుచేసాను. ఎవరక్కడ ? ఈ బంగారు పంజరంలో గల చిలుకను మా మందిరంకు తక్షణం చేర్చండి" దాసీలకు ఆదేశించి వెనుదిరిగి వెళ్లిపోయాడు.


రాయలు పట్టపురాణివారి మందిరం నుంచి చెప్పాపెట్టకుండా వెళ్లిపోయినందు న ఒక రకమైన కలకలం మొదలయ్యింది. కొంతమంది దాసీలు "అమ్మా ఈ చిలుకను మహారాజు తన మందిరానికి పంపించేయ మన్నారు. ఆయన ఎందుకో చాలాకోపంగా ఉన్నారు. మీరేమో స్నానానికి వెళ్ళారు. ఏం జరిగిందేమో” అని భయంతో విన్నవించారు.


రాణివారికి ఏమీ అర్ధంకాలేదు. పంజరంలో చిలుక మరింత ఉల్లాసంగా ఉంటూ "ఓ పట్టపురాణీ! రారమ్ము, చూసావా నీ విభుడు, నీవంటే పడిచచ్చునంటివి. ఏదీ అతని ప్రేమ ? వంతుల వారిగా భార్యలతో ఉన్నవాడికి నీ ఒక్క దాని పై ఏ శాతం ప్రేమ ఉంటుంది. ఎంత గుడ్డిగా నమ్మిఆరాధించు చుంటివి. నిన్ను చూస్తుంటే ఎనలేని జాలివేయుచున్నది.” అన్నది.


"నీతో ఏమైనా అన్నారా? దాచకుండా చెప్పు" ప్రాధేయపడింది పట్టపురాణి. ఆమె కళ్లు పెద్దవయ్యాయి.


"ఓ పట్టపురాణీ ! నీవును ధర్మశాస్త్రములు చదివితివి కదా ! పరపురుషుని వినోదాన్ని నీవు కోరవచ్చా ? నేను రామలింగకవి వద్ద ఉన్నాను. ఇళ్ల కాకుల్లాంటి నీ దాసీల కన్ను ల్లోపడ్డాను. వారు అద్భుతమైన రామ చిలుక ఉందనడం నీవు ఉచితానుచిత  జ్ఞానం లేక ఏకంగా రాయల వారినే కోరడం బహు భార్యలోలుడైన ఆ రాజు ముందు వెనుకలను ఆలోచించక ఆ చిలుకను నీకు తెచ్చి కానుక చేసినందుకు ఇప్పుడిప్పుడు తను చేసింది తప్పని తెలుసుకుని కృద్ధుడైనాడు.” రామచిలుక రాణికి అర్ధమైయ్యేలా చెప్పింది.


పట్టపురాణి ఆ మాటలకు భయబ్రాంతమై పోయింది. “నేను తెలియక తప్పు చేసాను" అని బావురుమంది. దాసీలు ఆమెను ఓదార్చారు. అందులో ఒక దాసీ “అమ్మా ఈ దిక్కుమాలిన చిలుక వచ్చింది. అందుకే అనర్ధాలు దాపురించాయి. ఈ పాడు చిలుక ఇందాక మహారాజుగారికి ఏమేమో నూరిపోసింది. మేము దూరం నుంచి విన్నాం " చెప్పింది చిలుకను చూసి గుర్రెత్తిపోతూ.....


"నిజమే ఇదంతా ఈ చిలుక ప్రభావమే. ఈ చిలుక నా పై చాడీలు చెప్పి ఉంటుంది. దీన్ని చంపి పాతరేయండి. ఇట్టి నీచపు పక్షులు బతకరాదు. నాకూ చెప్పింది మహా రాజుపై, నేను నమ్మి ఆయనపై అలకబూని చెప్పకుండా స్నానానికి వెళ్ళిపోయాను. వచ్చేలోగా ఈ ముదనష్టపు చిలుక నాపై ఏవేవో రాజుగారికి చెప్పి ఆయన మనస్సు విరిచింది. అసలు ఇది ఎక్కడ పెరిగింది? తెనాలి రామలింగని వద్ద, అతడికి పెంచి పోషించే రాజే లేక కాదు. ఈమధ్య భువన విజయంలో అందరి సమక్షంలో మహా రాజునే ఆడిపోసుకున్నాడట. అట్టి నోటి తీటగల వ్యక్తి పెంపకంలో ఈ నీచపు పక్షికి మనష్యుల రాగద్వేషాలు బాగానే వంటపట్టాయి. రాజుగారి మనస్సు విరిగితే అంత త్వరగా అతకదు...... ఏంటి దారి ?" అని పట్టపు రాణి తల పట్టుకుని కూర్చుంది.


"అమ్మా దీన్ని వండుకుని తినేస్తామమ్మా మనల్ని ఇంతగా బాధపెట్టిన దీన్ని ఇలా వదలరాదు.” ఒక దాసి ఎరుపెక్కిన కళ్లతో చిలుక పంజరం వైపు కసిగా చూస్తూ అడిగింది.


"మరి మహారాజుగారు అడిగితే ?” రాణీ భయం వ్యక్తం చేసింది.


“మీరు భయపడకండి. పంజరం మీ వద్దకి తెస్తుండగా తప్పించుకుపోయింది అని చెప్తే సరిపోతుందమ్మా!”


"ఓసీ దాసీ, నన్ను చంపేశక్తి నీకుందే! నేను యధార్ధవాదిని. అందుకే లోకవిరోధిని అయ్యాను. నేను ధర్మశాస్త్రపారంగతుడ ను. నన్ను నిర్జించినా మీకు పుట్టగతులుం డవు. స్త్రీ బుద్ది ప్రళయాంతకం అని ఊరకనే పెద్దలు చెప్పలేదు. ఓ రాణీ నీ వెనుక కూటికి చేరిన దాసీజనాల మాటల ను పట్టించుకోవద్దు. ఇప్పటికైనా నీ పురుషుని ఆదేశాలను గౌరవించి నన్ను రాయలమందిరానికి చేర్చు. ధిక్కరించి మళ్ళీ తప్పు చేయకు.”


చిలుక మాటలు విని పట్టపురాణికి పట్టరాని కోపం వచ్చింది.


“దరిద్రపు చిలుకా! నీ గొంతు ఈ మందిరం లో నేను వినకూడదు. నా ఉసురు నిన్ను దహించివేస్తుంది.” అని ఇంకా ఏమేమో అంటుండగా... 


“జయము జయము రాణీవారికి ....... " అని వినయంగా నిలుచున్నాడు కొత్వాలు. ఒక పత్రం చదివాడు. అది విని అంతా ఆశ్చర్యపోయారు. ఈ క్షణం నుంచి పట్టపు రాణి హోదా నుంచి తొలగింపబడి కేవలం రాణిగా మాత్రమే మహారాజు గుర్తిస్తున్నట్టు ఆ పత్రంలో సారాంశం. అంత వరకు 120 మంది దాసీజనాలతో కళకళలాడిన ఆ భవనంలో కేవలం 21 మంది దాసీలు మాత్రమే మిగిలారు. రాజుగారి ఆదేశాలు క్షణాల్లో అమలులోకి వచ్చేసాయి. శోకమూర్తి అయ్యింది రాణి. ఆమె చుట్టు మిగిలిన దాసీలు కూర్చుని ఆమెను ఊరడించసాగారు.


“మన్నించండమ్మా మాకు రాణీవాస ప్రవేశం నిషిద్దం. కానీ, ఉన్నపళంగా మహారాజుగారే ఇలా ఆదేశాలు అమలు చేయమన్నారు. చివరగా తమ వద్ద ఉన్న బంగారు పంజరంలో గల చిలుకను అత్యంత జాగ్రత్తగా తీసుకురమ్మన్నారు. తీసుకుపోదునా తల్లీ!” కొత్వాలు చేతులు కట్టుకుని అడిగాడు.


"ఓయీ! ఇదిగో నేనిందున్నాను. నీవు ఏ కొంత ఆలస్యంగా వచ్చినా నా ప్రాణములు నిలుచునవి కావు. ఇక్కడ దాసీజనాలు స్త్రీ మూర్తులుగారు కసాయిలకుప్రతిరూపాలు. చిన్ని చిలుకను నన్ను చంపి తినేవరకు వెళ్లారు. ఎటులనో ఆ మాట ఈ మాట చెప్పి ఇంతవరకు నా బతుకు బతికితిని.” అని చెప్పింది చిలుక.


కొత్వాలు అంతులేని ఆశ్చర్యంతో పంజరం వైపు చూడసాగాడు. అలా మాట్లాడే చిలుకను చూడటం ఇదే మొదటిసారి.


“అమ్మా ఈ జుహీరున్నీసా వలన మీకు ఇన్ని కష్టాలు వచ్చాయి. ఖతర్ నక్ చిలుక గురించి చెప్పాను. పాపం ముచ్చటపడి తెప్పించుకున్నారు. ఇది పాగల్ పంచీ (పిచ్చి చిలుక) మొత్తం మహల్ గలీజ్ (మురికి) చేసింది, రాజా వారితో మీకు లడాయి పెట్టింది. రాజా వార్కి మై సచ్ బోల్తా హూ!  ముజ్ కో ఆజ్ఞా దీజియే " అని కళ్ల నీళ్లు తిప్పుకుని మరీ అడిగింది ఒక దాసీ.


"ఏ సాయిబుల బచ్చీ, నీవు వచ్చీరానీ తెలుగు ఉర్దూ కూతలు కలగలిపి రాయల వారికి చెప్తే ఈ రాణమ్మకు మంచికి బదులు బహుత్ బురా (పెద్దచెడ్డ) చేస్తావు. అసలే తోక తొక్కిన పాములా ఉన్న రాయలు వారు మీ సాయిబుల పద్ధతిలో మన రాణమ్మకు 'తలాక్ తలాక్ తలాక్ అని మూడుసార్లు చెప్పేయగలరు. అప్పుడు ఈ చిన్ని రాణీవాసం కూడా ఉండదు. ఏ ఊరవతల విడిదికే పరిమితం అవుతారు." అని పంజరం లోంచి పెద్ద గొంతుతో చెప్పింది చిలుక.

    

జుహీరున్నీసా కోపంతో పండ్లు పటపట కొరికి “చుప్ బద్మాష్,. మార్ డాలుంగీ ” అని చిలుక పై కస్సుమని అరిచి ఇటు తిరిగి "అమ్మా ఈ పిచ్చి చిలుక తలాక్ అని కూసింది. అంటే ఏమిటో మీకు తెలుసా? తలాక్ అని మూడుసార్లు చెప్తే శాశ్వతంగా విడిపోవడం మా ముస్లింలలో ఉంది. ఈ చుప్పనాతి చిలుకకు మా మతం మీద కూడా పట్టుంది. దీని మాటలు వింటే గుస్సాగా ఉంది” అని కళ్లు తుడుచుకుంది.


ఆ పక్కనే ఉన్న కటకానికి (ఒరిస్సా) చెందిన ఓ దాసి చిలుకను చీదరించుకుని  “కదొకు జిబొ కాహిఁకి ? గౌడొ యిబొ కాహిఁకి" అని చెప్పి బాధపడింది.


"ఏమంటున్నావు ? నాకు ఒక్క ముక్క అర్దంకాలేదు. ” జుహిరున్నీసా అడిగింది ఆ ఓడ్రపుదాసీ అమ్మాయి ఒరియా మాటలకి.


పంజరంలో రామచిలుక రెక్కలు టపటప లాడిస్తూ “నన్ను అడుగు నేను చెప్తాను. ఆ దాసి కటకానికి చెందినది. అంటే ఓడ్రపు భాష అమ్మాయి. ఏం కూసిందీ అంటే అడుసు తొక్కనేల, కాలు కడుగనేల అని అర్ధం. ఆ దాసి వచ్చింది ఓడ్రపు దేశం కటకం (కటక్) నుంచి. పట్టపురాణి అన్నపూర్ణాదేవికి పుట్టింటి వారిచ్చిన దాసీ జనాలలో ఈమె ఒకతే. ఆ పట్టపురాణి వారితో ఏంసరిపడలేదో ఏమో కానీ ఈ రాణీవాసానికి వచ్చింది" అని చిలుక ఆ ఓడ్రపు దేశపు దాని గురించి మొత్తం వివరించింది.


అంతా హడలెత్తిపోయారు." ఓర్నాయినో ఇది తగువులమారి చిలుకే కాదు. దీనికి తెలియని భాష లేదు. ఈ విజయనగర సామ్రాజ్యంలో తెలియనిది లేనట్లుంది. దీని నోట్లో నోరు పెడితే, ఇది మన నోట్లో ఇంత గడ్డిపెడుతోంది. కొత్వాలయ్యా దీన్ని త్వరగా తీసుకుపో ! " ఓ తెలుగు దాసి చెప్పి పంజరాన్ని చేతికి అందించింది.

👳‍♀️

*సశేషం* 

꧁☆•┉┅━•••❀❀•••━┅┉•☆꧂

[09/03, 6:24 pm] P.Haribabu: *తెనాలి రామకృష్ణ - 38*

👳‍♀️


*మనిషి బుద్దిగల చిలుక  - 3* 🦜



"ఏమేవ్ తెలుగుపిల్లా ! నువ్వు కార్య వాదివి. నన్ను ఎలా వదిలించుకున్నావో ! ఈపాటి బుద్ధి ఆ సాయిబుల పిల్లకు, ఒరియా పిల్లకు బొత్తిగా లేదు. మీ రాణమ్మ కు చెప్పు ఇలా చిలకలు, ఎలకలతో ఆడుకుంటే కాదే! చక్కగా రాయలవారికి ఓ వారసుడిని కని ఇమ్మనే. పాపం వారికి భార్యలధికం కానీ, ఒకరిద్దరు తప్ప మిగిలినవారు సంతానంతో కళకళలాడడం లేదు” చివరిగా ఆ మాటలంది ఆ గయ్యాళి చిలుక.


"అమ్మా చూసారా ఆ రాలుగాయి చిలుక ఎంతలేసి మాటలాడుతోందో !" మరో దాసి రాణివారితో బాధపడ్తూ చెప్పింది.


“అదో చుప్పనాతి పక్షి దాని విషయం వదిలేయండి. రాయలవారికి నేనంటే ఎంతిష్టమో మీ అందరికి తెలుసుకదా, ఆయన ఎందుకు ఇలా మారిపోయారు. నేను ఏ తప్పు చేసాను." చుట్టూ కూర్చున్న దాసిలను అడిగింది రాణి ఏడుస్తూ.


"అమ్మా మగాడిని నమ్మరాదమ్మా ! అందులో రాజులను అసలునమ్మకూడదు" ఓదాసి చెప్పింది. కళ తప్పిన రాణీవాసం అయ్యింది.

📖


రాయలవారి ముంగిట పంజరం పెట్టి చేతులు కట్టుకున్నాడు కొత్వాలు. రాయలు చూపులు చిలుక పై నిలిచాయి.


"ఓ చిలుకా నువ్వు రామలింగకవి వద్ద శుశ్రూష చేసినదానవు. అతనివలే నీకు వేపకాయంత వెర్రి ఉంది కదూ ! ఏమాత్రం భయమన్నది లేకుండా ఏకంగా నా పట్టపు రాణిపై అభాండాలు వేసావు. అక్కడ మహరాజుగా ధర్మసంరక్షకుడిగా ఆమె పై చర్య తీసుకున్నాను. ఆమె పై ఎంతటి తీవ్ర ఆరోపణలు చేసావు. ఆమె పరపురుషుని గురించి అలోచించినట్లు చెప్పి రుజువు చేసావు. నీవు చిలుకవు అయిపోయావు లేకుంటే మనిషివయి పుట్టి ఉంటే ఎంత ప్రమాదం".


“మన్నించండి. నేను యధార్దవాదిని. నేను చెప్పినదానిలో నిజం లేకపోయినా, నిజమే అనేట్టు భ్రమ ఉంది. అదే ఆమె పాలిటి శాపం అయ్యింది. వాస్తవానికి ఆమె పరపురుషుని గురించి ఆలోచించలేదు. అమాయకంగా మాటలాడే చిలుకను కోరుకుంది, ఇక్కడే ఆమె తెలియకుండా పొరపాటు చేసింది. ఏలినవారు నన్ను మన్నించి ఆమెను క్షమించి ఆమెకు మీ మనస్సులో పూర్వ వైభవం కల్పించమని ప్రార్దిస్తున్నాను.” కొత్వాలు పరిసరాలను మరిచి చిలుక మాటలను వింటున్నాడు.


“ఓ చిలుక నేను నా పట్టపురాణిని క్షమించినచో నా నీతి, నా ధర్మం తప్పు పట్టవు కదా !”


"చెప్పాను రాజా ! చేయని నేరం ఆమెది. కనిపించే నేరాన్ని శిక్షించే రాచరికం తమది. మీరు శిక్ష విధింపుతో ధర్మబద్ధుడు అని అనిపించుకున్నారు. ఇప్పటికే ఆమె శోకమూర్తి అయ్యింది. ఆమెను కరుణించండి.”


రాయలవారికి ఇంతవరకు చిలుక పై ఉన్న కోపం ఇప్పుడు అది చెప్పిన ధర్మమైన మాటలకు చాలా వరకు తగ్గిపోయింది. సరిగ్గా అప్పుడే విచ్చేసాడు మహామంత్రి తిమ్మరుసు.


"నాయనా ఏదో చిలుకను తెచ్చావట. అది రాణీవాసాన్ని అల్లకల్లోలం చేస్తోందట. అలాటి దుష్టపక్షులని మనం భరించలేము. దాని పీడ వదిలించుకోవడమే ఉత్తమ లక్షణం" చెప్పాడు.


కొత్వాలు గుటకలు మ్రింగుతూ ఇద్దర్నీ చూడసాగాడు. రాయలువారు చిన్నగా నవ్వి "అప్పాజీ ! అదిగో ఆ రామచిలుక " అని చూపాడు. తిమ్మరుసు ఆశ్చర్యంగా చూసాడు దాని వైపు.


"సుస్వాగతం మహామంత్రివర్యులకు, తమను దర్శించినందుకు నా జన్మ ధన్యం అయ్యింది. మీరు నన్ను దుష్టపక్షిగా సెలవిచ్చారు. ఆ మాటలకు ఏ బాధా లేదు. కానీ, తమ నోట అటువంటి మాటలు రావచ్చా ! నాడు అవసానంలో ఉన్న వీరనరసింహరాయలవారు కొలువులో మంత్రిగా వెలగబెట్టిన మిమ్మల్ని ఆతడు కోరినది ఏమిటి ? మీరు చేసినది ఏమిటి? పాపమాతడు మిమ్మల్ని నమ్మి తన కొడుకుకి పట్టం కట్టమని తన సవతి తమ్ముడైన మన ఏలిక రాయలువారిని చంపి ఆనవాలుగా కండ్లు తీసుకురమ్మని కోరితే, దాచి మేక కనుగుడ్లు తెచ్చి చూపి పాపమా వీరనరసింహరాయల వారి ప్రశాంతమైన చావుకు కారకులైయ్యారు. ఓ మంత్రి పదవిలో ఉండే మీకు ఇన్ని రాజకీయపు టెత్తులు అవసరమా ? మీ చాతుర్యం ఎంతటిదో చరిత్రలో కొన్ని పుటలు చెప్పకనే చెప్తాయి. మీకు పూర్ణ ఆయుష్షు ఉండి మళ్లీ రాయలవారి వారసత్వం విషయంలో మీ పాత్ర ఏ విధంగా మలుపులు తిరుగుతుందో?” చిలుక పలుకులు వింటూ రాయలు, తిమ్మరుసు, కొత్వాలు అవాక్కయ్యారు.


తిమ్మరుసుకు ముఖంలో నెత్తురుచుక్క లేకుండా అయిపోయింది. రాయలు భృకుటి ముడిపడింది. అతని మనస్సు అంతా ఆలోచనలతో ముసురుపట్టినట్టు అయ్యింది. పక్కనే ఉన్న తిమ్మరుసు వైపు చూడలేక చూసాడు. తిమ్మరుసు అంతటి వృద్ధాప్యంలో కూడా చిలుక పలుకులను విని తట్టుకోలేక మొలలో ఉన్న కరవాలం పై చేయి బిగించాడు. ఆ తరువాత తమాయించుకున్నాడు. గట్టిగా కన్నులు కొన్ని క్షణాలు మూసుకుని భారంగా తెరిచాడు.


నిశ్శబ్దం ఆ మందిరంలో కొన్ని క్షణాలు రాజ్యమేలింది.


"మనిషి బుద్ది గల ఈ పక్షి రాజమందిరంలో ఉండడం చాలా ప్రమాదం. ఇది శత్రువులా తేనె పూసిన మాటలను ఎలాంటి జంకు లేకుండా, ప్రాణభీతి లేకుండా ప్రేలుతోంది. అవశ్యం దీన్ని వదిలించుకోవాలి.” అని తిమ్మరుసు చిరు కోపం ప్రదర్శించాడు.


రాయలు ఏమీ బదులీయకుండా చిలుక వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.


"కొత్వాలు ఇది పక్షి అయిపోయింది కనుక బతికిపోయింది. దీన్ని పెంచి పోషించిన వాడు ఆ తెనాలి రామలింగడు కదా ! ఆ మధ్య ప్రభువులనే అతడు తొలిసారి భువనవిజయంలోకి అడుగుపెట్టిన రోజే అవమానించాడని విని తల్లడిల్లిపోయాను. కవులు, పండితులు, కింది ఉద్యోగులు, సామంతులు, పాలెగాళ్లు, ఇలాంటి కఠోర పలుకులను పలికే నీచ పక్షులను వారి స్థాయిని మించి ఎదగనీయరాదు. ఆరోజే తెనాలి రామలింగడిని శిక్షించి ఉంటే ఈ పక్షి ఇలాంటి కూతలు కూసి ఉండేది కాదు కదా ! " అని తనలో ఏదీ దాచుకోకుండా చెప్పి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు తిమ్మరుసు.


"ఓ చిలుకా నువ్వు తిరిగి రామలింగని ఇంటికి వెళ్లిపోతావా?” రాయలు దానివంక విచిత్రంగా చూస్తూ అడిగాడు.


"ఏం మహారాజా ! తిమ్మరుసువారు నన్ను వదిలించుకోమన్నారని, ఆయన మాటలకి విలువనిచ్చి సాగనంపుతున్నారా ? మీరు పంపినా నేను వెళ్లను. ఆ కవీశ్వరుని వద్ద శుశ్రూషతో నా జన్మ ధన్యం అయ్యింది. ఆయన మాట పెళుసు,ముక్కుసూటితనం నాకు వచ్చాయి. తప్పుడు మాటలు ఆడనంతవరకు మనకేమీ కాదు. లేనిపోని అభాండాలు చెప్తే మన విలువలు నశిస్తాయి, ఎదుటివారిని బాధించే వారవుతాం, శారీరక హింసకు గురువుతాం అదే నాకు తెలిసింది." అని అందంగా చెప్పింది.


"నీ వంటి పక్షి మాటలను నిత్యం వినాలని ఆనందించాలని ఉంది. కానీ, నీ కుండ బద్దలుకొట్టిన విధం ఒకింత అయోమయం లోకి నెట్టేస్తోంది." అని చిలుకకు చెప్పి, కొత్వాలుతో “ నీవు ఇక్కడ ఉన్నట్టుగా వెళ్లి రామలింగని తీసుకురావాలి. ఆయన ఎంతటి పనిలో ఉన్నా ఇది రాయలవారి అత్యవసర పిలుపుగా చెప్పి తీసుకురా !" అని చెప్పి పంపాడు రాయలు.


చిలుక, రాయల మధ్య మౌనం చాలాసేపు సాగింది. తిమ్మరుసు, చిలుక చెప్పిన విషయాలను గురించి రాయలు పదేపదే ఆలోచిస్తూ మందిరంలో అటు ఇటు పచార్లు చేయసాగాడు. కొంతసేపటికి కొత్వాలు వెంట రామలింగకవి విచ్చేసాడు.


చేతులు కట్టుకుని నిలబడి "ప్రభూ ! పిలిచారట. దారిలో కొత్వాలు చెప్పాడు. చిలుక తమను బాధపెట్టిందట. దానికి జన్మయితే పక్షిగా ఆ బ్రహ్మ సృష్టించాడు. కానీ అది మనిషిగా పుట్టాల్సిందే. నన్ను అనేక శాస్త్రముల పై ప్రశ్నించిమరీ చంపుతుంది. అది లేకుండా హాయిగా రాత్రంతా గడిపాను. తమ ఆగ్రహానికి గురయిందని విన్నాను. మన్నించి దాన్ని వదిలేయండి.” అని ప్రాధేయపడ్డాడు.


"రామలింగా ఇది పక్షిజాతికే తలమానికం. దీనిని శిక్షించలేను. దీని కారణంగా నేను నా రాచరికపు పనులపై దృష్టి మరల్చలేకు న్నాను. తిరిగి తీసుకుపో ! ఈ చిలుకతో నా విలువైన సమయం గడిచిపోతోంది.”


"మన్నించండి. నేను తిరిగి తీసుకుపోజా లను. ఇది రాణీవాసంలో ఒక రాత్రి ఉంది. ఇప్పుడు మీ మందిరంలో ఉంది. ఇక్కడ వైభవాలను అనుభవించిన దీన్ని నేనెట్లు సాకగలను. నా వలన కాదు. నేను తమ దయాలబ్దంతో బతుకు ఈడ్చుచుంటిని" రామలింగడు చేతులెత్తేసాడు.


ఎంత ఖర్చయినా తాను భరించగలనని రాయలు రామలింగానికి నచ్చజెప్ప చూసాడు. అంతా వింటున్న పంజరంలోని చిలుకకు చిర్రెత్తిపోయింది. అది అసలే వాగుడుకాయ. పెద్దగా రెక్కలు ఆడించి పంజరంలో విచిత్రశబ్దాలు చేసింది.


“ ఓ సాహితీసమరాంగణ చక్రవర్తీ! పాపమా కవితిలకాన్నేందుకు బతిమాలి బామాలడము, ఈ మందిరంలో పెదవి విప్పకుండా నా బతుకు నేను బతకగలను. నేను ఎవరికి అక్కర్లేదనుకుంటే నన్ను వదిలేయండి. ఈ విశాల ప్రపంచంలో నాకు చోటు దొరకకపోదు." చిలుక గొంతు విప్పింది.


“రామలింగా నీవు కాదంటే ఈ చిలుకను విడిచిపెట్టడమే. ఈ చిలుక నీవలే జంకు గొంకు లేనిది. ఎవరూ భరించలేరు. చూసావా, దాని గర్వం.”


"విడిచిపెట్టేయండి ప్రభూ ! అదే దాని బతుకు బతుకుతుంది. నాకెలాంటి అభ్యంతరం లేదు." తన అభిప్రాయాన్ని చెప్పాడు రామలింగడు. 


“కొత్వాలు, ఆ పంజరంలో నుండి చిలుకను విడిచిపెట్టు” రాయలు ఆజ్ఞాపించాడు.


"ఓ చక్రవర్తీ! నన్ను విడిచిపెడుతున్నది ధర్మ ప్రభువు శ్రీకృష్ణదేవరాయలువారు. ఇలా స్వతంత్ర జీవనానికి రిక్తహస్తాలతో ఎన్నడు పంపరాదు అని మీకు ఏ ధర్మశాస్త్రం తెలియచేయలేదా ? నాకనీస కోర్కెలను తీర్చరా ప్రభూ !" చిలుక ఆశగా ముద్దు ముద్దుగా అడిగింది.


"కోరికలా? కోరుకో ! నీ ఇష్టం ఎన్నయినా నాకు అభ్యంతరం లేదు." 


“మహాధాత! నేను మానవుణ్ని కాను. ఆశకు అంతులేని జాతి అంతకన్నాకాదు. ఒక కోరిక నా కోసం! మరొకటి మీ కోసం... అడగగలను.” అని అడిగింది చిలుక పంజరంలో దర్పంగా నిలుచుని.


"మా కోసం ఏమడుగుతావు ?" రాయలు తీక్షణంగా చూస్తూ అడిగాడు. ఆ చిలుక మాటలు అంతులేని ఆశ్చర్యకరంగా ఉన్నాయి.

🦜

*సశేషం* 

꧁☆•┉┅━•••❀❀•••━┅┉•☆꧂

*కథల 

[ *తెనాలి రామకృష్ణ - 38*

👳‍♀️


*మనిషి బుద్దిగల చిలుక  - 3* 🦜



"ఏమేవ్ తెలుగుపిల్లా ! నువ్వు కార్య వాదివి. నన్ను ఎలా వదిలించుకున్నావో ! ఈపాటి బుద్ధి ఆ సాయిబుల పిల్లకు, ఒరియా పిల్లకు బొత్తిగా లేదు. మీ రాణమ్మ కు చెప్పు ఇలా చిలకలు, ఎలకలతో ఆడుకుంటే కాదే! చక్కగా రాయలవారికి ఓ వారసుడిని కని ఇమ్మనే. పాపం వారికి భార్యలధికం కానీ, ఒకరిద్దరు తప్ప మిగిలినవారు సంతానంతో కళకళలాడడం లేదు” చివరిగా ఆ మాటలంది ఆ గయ్యాళి చిలుక.


"అమ్మా చూసారా ఆ రాలుగాయి చిలుక ఎంతలేసి మాటలాడుతోందో !" మరో దాసి రాణివారితో బాధపడ్తూ చెప్పింది.


“అదో చుప్పనాతి పక్షి దాని విషయం వదిలేయండి. రాయలవారికి నేనంటే ఎంతిష్టమో మీ అందరికి తెలుసుకదా, ఆయన ఎందుకు ఇలా మారిపోయారు. నేను ఏ తప్పు చేసాను." చుట్టూ కూర్చున్న దాసిలను అడిగింది రాణి ఏడుస్తూ.


"అమ్మా మగాడిని నమ్మరాదమ్మా ! అందులో రాజులను అసలునమ్మకూడదు" ఓదాసి చెప్పింది. కళ తప్పిన రాణీవాసం అయ్యింది.

📖


రాయలవారి ముంగిట పంజరం పెట్టి చేతులు కట్టుకున్నాడు కొత్వాలు. రాయలు చూపులు చిలుక పై నిలిచాయి.


"ఓ చిలుకా నువ్వు రామలింగకవి వద్ద శుశ్రూష చేసినదానవు. అతనివలే నీకు వేపకాయంత వెర్రి ఉంది కదూ ! ఏమాత్రం భయమన్నది లేకుండా ఏకంగా నా పట్టపు రాణిపై అభాండాలు వేసావు. అక్కడ మహరాజుగా ధర్మసంరక్షకుడిగా ఆమె పై చర్య తీసుకున్నాను. ఆమె పై ఎంతటి తీవ్ర ఆరోపణలు చేసావు. ఆమె పరపురుషుని గురించి అలోచించినట్లు చెప్పి రుజువు చేసావు. నీవు చిలుకవు అయిపోయావు లేకుంటే మనిషివయి పుట్టి ఉంటే ఎంత ప్రమాదం".


“మన్నించండి. నేను యధార్దవాదిని. నేను చెప్పినదానిలో నిజం లేకపోయినా, నిజమే అనేట్టు భ్రమ ఉంది. అదే ఆమె పాలిటి శాపం అయ్యింది. వాస్తవానికి ఆమె పరపురుషుని గురించి ఆలోచించలేదు. అమాయకంగా మాటలాడే చిలుకను కోరుకుంది, ఇక్కడే ఆమె తెలియకుండా పొరపాటు చేసింది. ఏలినవారు నన్ను మన్నించి ఆమెను క్షమించి ఆమెకు మీ మనస్సులో పూర్వ వైభవం కల్పించమని ప్రార్దిస్తున్నాను.” కొత్వాలు పరిసరాలను మరిచి చిలుక మాటలను వింటున్నాడు.


“ఓ చిలుక నేను నా పట్టపురాణిని క్షమించినచో నా నీతి, నా ధర్మం తప్పు పట్టవు కదా !”


"చెప్పాను రాజా ! చేయని నేరం ఆమెది. కనిపించే నేరాన్ని శిక్షించే రాచరికం తమది. మీరు శిక్ష విధింపుతో ధర్మబద్ధుడు అని అనిపించుకున్నారు. ఇప్పటికే ఆమె శోకమూర్తి అయ్యింది. ఆమెను కరుణించండి.”


రాయలవారికి ఇంతవరకు చిలుక పై ఉన్న కోపం ఇప్పుడు అది చెప్పిన ధర్మమైన మాటలకు చాలా వరకు తగ్గిపోయింది. సరిగ్గా అప్పుడే విచ్చేసాడు మహామంత్రి తిమ్మరుసు.


"నాయనా ఏదో చిలుకను తెచ్చావట. అది రాణీవాసాన్ని అల్లకల్లోలం చేస్తోందట. అలాటి దుష్టపక్షులని మనం భరించలేము. దాని పీడ వదిలించుకోవడమే ఉత్తమ లక్షణం" చెప్పాడు.


కొత్వాలు గుటకలు మ్రింగుతూ ఇద్దర్నీ చూడసాగాడు. రాయలువారు చిన్నగా నవ్వి "అప్పాజీ ! అదిగో ఆ రామచిలుక " అని చూపాడు. తిమ్మరుసు ఆశ్చర్యంగా చూసాడు దాని వైపు.


"సుస్వాగతం మహామంత్రివర్యులకు, తమను దర్శించినందుకు నా జన్మ ధన్యం అయ్యింది. మీరు నన్ను దుష్టపక్షిగా సెలవిచ్చారు. ఆ మాటలకు ఏ బాధా లేదు. కానీ, తమ నోట అటువంటి మాటలు రావచ్చా ! నాడు అవసానంలో ఉన్న వీరనరసింహరాయలవారు కొలువులో మంత్రిగా వెలగబెట్టిన మిమ్మల్ని ఆతడు కోరినది ఏమిటి ? మీరు చేసినది ఏమిటి? పాపమాతడు మిమ్మల్ని నమ్మి తన కొడుకుకి పట్టం కట్టమని తన సవతి తమ్ముడైన మన ఏలిక రాయలువారిని చంపి ఆనవాలుగా కండ్లు తీసుకురమ్మని కోరితే, దాచి మేక కనుగుడ్లు తెచ్చి చూపి పాపమా వీరనరసింహరాయల వారి ప్రశాంతమైన చావుకు కారకులైయ్యారు. ఓ మంత్రి పదవిలో ఉండే మీకు ఇన్ని రాజకీయపు టెత్తులు అవసరమా ? మీ చాతుర్యం ఎంతటిదో చరిత్రలో కొన్ని పుటలు చెప్పకనే చెప్తాయి. మీకు పూర్ణ ఆయుష్షు ఉండి మళ్లీ రాయలవారి వారసత్వం విషయంలో మీ పాత్ర ఏ విధంగా మలుపులు తిరుగుతుందో?” చిలుక పలుకులు వింటూ రాయలు, తిమ్మరుసు, కొత్వాలు అవాక్కయ్యారు.


తిమ్మరుసుకు ముఖంలో నెత్తురుచుక్క లేకుండా అయిపోయింది. రాయలు భృకుటి ముడిపడింది. అతని మనస్సు అంతా ఆలోచనలతో ముసురుపట్టినట్టు అయ్యింది. పక్కనే ఉన్న తిమ్మరుసు వైపు చూడలేక చూసాడు. తిమ్మరుసు అంతటి వృద్ధాప్యంలో కూడా చిలుక పలుకులను విని తట్టుకోలేక మొలలో ఉన్న కరవాలం పై చేయి బిగించాడు. ఆ తరువాత తమాయించుకున్నాడు. గట్టిగా కన్నులు కొన్ని క్షణాలు మూసుకుని భారంగా తెరిచాడు.


నిశ్శబ్దం ఆ మందిరంలో కొన్ని క్షణాలు రాజ్యమేలింది.


"మనిషి బుద్ది గల ఈ పక్షి రాజమందిరంలో ఉండడం చాలా ప్రమాదం. ఇది శత్రువులా తేనె పూసిన మాటలను ఎలాంటి జంకు లేకుండా, ప్రాణభీతి లేకుండా ప్రేలుతోంది. అవశ్యం దీన్ని వదిలించుకోవాలి.” అని తిమ్మరుసు చిరు కోపం ప్రదర్శించాడు.


రాయలు ఏమీ బదులీయకుండా చిలుక వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.


"కొత్వాలు ఇది పక్షి అయిపోయింది కనుక బతికిపోయింది. దీన్ని పెంచి పోషించిన వాడు ఆ తెనాలి రామలింగడు కదా ! ఆ మధ్య ప్రభువులనే అతడు తొలిసారి భువనవిజయంలోకి అడుగుపెట్టిన రోజే అవమానించాడని విని తల్లడిల్లిపోయాను. కవులు, పండితులు, కింది ఉద్యోగులు, సామంతులు, పాలెగాళ్లు, ఇలాంటి కఠోర పలుకులను పలికే నీచ పక్షులను వారి స్థాయిని మించి ఎదగనీయరాదు. ఆరోజే తెనాలి రామలింగడిని శిక్షించి ఉంటే ఈ పక్షి ఇలాంటి కూతలు కూసి ఉండేది కాదు కదా ! " అని తనలో ఏదీ దాచుకోకుండా చెప్పి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు తిమ్మరుసు.


"ఓ చిలుకా నువ్వు తిరిగి రామలింగని ఇంటికి వెళ్లిపోతావా?” రాయలు దానివంక విచిత్రంగా చూస్తూ అడిగాడు.


"ఏం మహారాజా ! తిమ్మరుసువారు నన్ను వదిలించుకోమన్నారని, ఆయన మాటలకి విలువనిచ్చి సాగనంపుతున్నారా ? మీరు పంపినా నేను వెళ్లను. ఆ కవీశ్వరుని వద్ద శుశ్రూషతో నా జన్మ ధన్యం అయ్యింది. ఆయన మాట పెళుసు,ముక్కుసూటితనం నాకు వచ్చాయి. తప్పుడు మాటలు ఆడనంతవరకు మనకేమీ కాదు. లేనిపోని అభాండాలు చెప్తే మన విలువలు నశిస్తాయి, ఎదుటివారిని బాధించే వారవుతాం, శారీరక హింసకు గురువుతాం అదే నాకు తెలిసింది." అని అందంగా చెప్పింది.


"నీ వంటి పక్షి మాటలను నిత్యం వినాలని ఆనందించాలని ఉంది. కానీ, నీ కుండ బద్దలుకొట్టిన విధం ఒకింత అయోమయం లోకి నెట్టేస్తోంది." అని చిలుకకు చెప్పి, కొత్వాలుతో “ నీవు ఇక్కడ ఉన్నట్టుగా వెళ్లి రామలింగని తీసుకురావాలి. ఆయన ఎంతటి పనిలో ఉన్నా ఇది రాయలవారి అత్యవసర పిలుపుగా చెప్పి తీసుకురా !" అని చెప్పి పంపాడు రాయలు.


చిలుక, రాయల మధ్య మౌనం చాలాసేపు సాగింది. తిమ్మరుసు, చిలుక చెప్పిన విషయాలను గురించి రాయలు పదేపదే ఆలోచిస్తూ మందిరంలో అటు ఇటు పచార్లు చేయసాగాడు. కొంతసేపటికి కొత్వాలు వెంట రామలింగకవి విచ్చేసాడు.


చేతులు కట్టుకుని నిలబడి "ప్రభూ ! పిలిచారట. దారిలో కొత్వాలు చెప్పాడు. చిలుక తమను బాధపెట్టిందట. దానికి జన్మయితే పక్షిగా ఆ బ్రహ్మ సృష్టించాడు. కానీ అది మనిషిగా పుట్టాల్సిందే. నన్ను అనేక శాస్త్రముల పై ప్రశ్నించిమరీ చంపుతుంది. అది లేకుండా హాయిగా రాత్రంతా గడిపాను. తమ ఆగ్రహానికి గురయిందని విన్నాను. మన్నించి దాన్ని వదిలేయండి.” అని ప్రాధేయపడ్డాడు.


"రామలింగా ఇది పక్షిజాతికే తలమానికం. దీనిని శిక్షించలేను. దీని కారణంగా నేను నా రాచరికపు పనులపై దృష్టి మరల్చలేకు న్నాను. తిరిగి తీసుకుపో ! ఈ చిలుకతో నా విలువైన సమయం గడిచిపోతోంది.”


"మన్నించండి. నేను తిరిగి తీసుకుపోజా లను. ఇది రాణీవాసంలో ఒక రాత్రి ఉంది. ఇప్పుడు మీ మందిరంలో ఉంది. ఇక్కడ వైభవాలను అనుభవించిన దీన్ని నేనెట్లు సాకగలను. నా వలన కాదు. నేను తమ దయాలబ్దంతో బతుకు ఈడ్చుచుంటిని" రామలింగడు చేతులెత్తేసాడు.


ఎంత ఖర్చయినా తాను భరించగలనని రాయలు రామలింగానికి నచ్చజెప్ప చూసాడు. అంతా వింటున్న పంజరంలోని చిలుకకు చిర్రెత్తిపోయింది. అది అసలే వాగుడుకాయ. పెద్దగా రెక్కలు ఆడించి పంజరంలో విచిత్రశబ్దాలు చేసింది.


“ ఓ సాహితీసమరాంగణ చక్రవర్తీ! పాపమా కవితిలకాన్నేందుకు బతిమాలి బామాలడము, ఈ మందిరంలో పెదవి విప్పకుండా నా బతుకు నేను బతకగలను. నేను ఎవరికి అక్కర్లేదనుకుంటే నన్ను వదిలేయండి. ఈ విశాల ప్రపంచంలో నాకు చోటు దొరకకపోదు." చిలుక గొంతు విప్పింది.


“రామలింగా నీవు కాదంటే ఈ చిలుకను విడిచిపెట్టడమే. ఈ చిలుక నీవలే జంకు గొంకు లేనిది. ఎవరూ భరించలేరు. చూసావా, దాని గర్వం.”


"విడిచిపెట్టేయండి ప్రభూ ! అదే దాని బతుకు బతుకుతుంది. నాకెలాంటి అభ్యంతరం లేదు." తన అభిప్రాయాన్ని చెప్పాడు రామలింగడు. 


“కొత్వాలు, ఆ పంజరంలో నుండి చిలుకను విడిచిపెట్టు” రాయలు ఆజ్ఞాపించాడు.


"ఓ చక్రవర్తీ! నన్ను విడిచిపెడుతున్నది ధర్మ ప్రభువు శ్రీకృష్ణదేవరాయలువారు. ఇలా స్వతంత్ర జీవనానికి రిక్తహస్తాలతో ఎన్నడు పంపరాదు అని మీకు ఏ ధర్మశాస్త్రం తెలియచేయలేదా ? నాకనీస కోర్కెలను తీర్చరా ప్రభూ !" చిలుక ఆశగా ముద్దు ముద్దుగా అడిగింది.


"కోరికలా? కోరుకో ! నీ ఇష్టం ఎన్నయినా నాకు అభ్యంతరం లేదు." 


“మహాధాత! నేను మానవుణ్ని కాను. ఆశకు అంతులేని జాతి అంతకన్నాకాదు. ఒక కోరిక నా కోసం! మరొకటి మీ కోసం... అడగగలను.” అని అడిగింది చిలుక పంజరంలో దర్పంగా నిలుచుని.


"మా కోసం ఏమడుగుతావు ?" రాయలు తీక్షణంగా చూస్తూ అడిగాడు. ఆ చిలుక మాటలు అంతులేని ఆశ్చర్యకరంగా ఉన్నాయి.

🦜

*సశేషం* 

꧁☆•┉┅━•••❀❀•••━┅┉•☆꧂

*